Μάρω Θεοδωράκη: «Δίνοντας αγάπη γινόμαστε πλουσιότεροι στην ψυχή»

Το νέο βιβλίο της Μάρως Θεοδωράκη «Παίζω ποίηση» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μετρονόμος συνδυάζει την ποίηση με το δημιουργικό παιχνίδι που μαθαίνει στα παιδιά να καταλάβουν και να γνωρίσουν τα συναισθήματά τους (περισσότερα δείτε εδώ).

Κύρια Θεοδωράκη, πείτε μας λίγα λόγια για το «Παίζω ποίηση».

Το “Παίζω Ποίηση” είναι ένα τόλμημα που φέρνει τα παιδιά στην έννοια της ποίησης χωρίς “πρέπει” και αναλύσεις δομών.  Με τούτο το βιβλίο η εξοικείωση με την ποίηση γίνεται αβίαστα, γοητευτικά με και διασκεδαστικό τρόπο, προσφέροντας οφέλη γνωστικά και συναισθηματικά. Έρχεται δίπλα στα παιδιά να ενεργοποιήσει και να αφυπνίσει, να υπογραμμίσει. Όλα αυτά τα ποιήματα μοιάζουν με μικρές ιστορίες που πιθανόν να μην μπορούσαν να ειπωθούν αλλιώς.

Γιατί επιλέξατε αυτές τις θεματικές;

Επέλεξα αυτές τρεις θεματικές: Συναισθήματα – Αξίες – Εμπειρίες  επειδή συνδέονται με τις ανάγκες της σύγχρονης κοινωνίας. Θεματικές που πραγματεύονται διάφορες πτυχές της ζωής όπως είναι η Αγάπη, ο Φόβος, Το Διαζύγιο, η Απώλεια, Ο σχολικός εκφοβισμός κ.α.  Στο τέλος κάθε θεματικής προτείνονται δράσεις με τις οποίες ο γονιός, ο εκπαιδευτικός, ο παιδαγωγός μπορεί να “παίξει” με το παιδί ή με τους μαθητές του. 

Ποια είναι η αγαπημένη σας παιδική ιστορία;

Έχω πολλές. Ποτέ μια δεν είναι αρκετή. Όταν ήμουν παιδί αγαπούσα την Ζωρζ Σαρρή. Το “Όταν ο ήλιος” το διάβαζα ξανά και ξανά. Πάντα το θεωρούσα έναν λογοτεχνικό κόσμημα. Από τις δικές μου ιστορίες, δεν μπορώ και δεν θέλω να ξεχωρίσω κάποια αφού όλες έχουν γραφτεί με κάποιο σκοπό και στόχο.

Και ποιο το αγαπημένο σας παιδικό παιχνίδι;

Το κρυφτό! Σε εκείνα τα παιδικά καλοκαίρια, των γλυκών αναμνήσεων , στον Γαλατά Χανίων. 

Ποιο είναι το πιο «φωτεινό» και ποιο το πιο «ντροπαλό» συναίσθημα;

Η Αγάπη αναμφίβολα είναι το πιο φωτεινό. Χαιρόμαστε την ζωή επειδή μας δίνεται η ευκαιρία να αγαπάμε και να αγαπήσουμε! Αυτό τα λέει όλα. Δίνοντας αγάπη είναι σαν να δίνουμε μια φέτα ζεστό ψωμί. Δίνοντας αγάπη γινόμαστε πλουσιότεροι στην ψυχή. 

Ο φόβος θεωρώ ότι είναι το πιο σκοτεινό συναίσθημα γιατί μας πάει πίσω σε όλα όσα θέλουμε ή θέλουμε να τολμήσουμε. Αν του επιτρέψουμε να μας επισκέπτεται συχνά τότε εκείνος γίνεται πηγή μιας απίστευτης αγωνίας.

Η ντροπή είναι σίγουρα το πιο ντροπαλό συναίσθημα. Πηγαίνει χέρι χέρι με τη μοναξιά, τη θλίψη και την ανασφάλεια.

Τι χρώμα θα δίνατε στο φόβο;

Το γκρίζο!

Υπάρχει κάτι στο οποίο θα θέλατε να έχετε θέσει πιο αυστηρό όριο;

Στο να είμαι διαθέσιμη για όλους και στο να ανησυχώ όταν δεν είμαι διαθέσιμη!

«Γιατί οι άνθρωποι δεν μπαίνουμε εύκολα στα παπούτσια των άλλων»;

Είτε γιατί δεν έχουμε κατανόηση, είτε γιατί φοβόμαστε να μπούμε. Νομίζουμε ότι προσθέτουμε μια παραπάνω δυσκολία. Οπότε και το αποφεύγουμε. Είναι σπουδαίο να είμαστε δίπλα, κοντά, ουσιαστικά στον συνάνθρωπο. Γι’ αυτό κι οι γονείς οφείλουν να εκπαιδεύουν τα παιδιά τους στην εγκαρδιότητα. Να τα κινητοποιήσουν στην ευγένεια και στον σεβασμό.    

Ετοιμάζετε νέα δουλειά;

Ετοιμάζω μια νέα συγγραφική δουλειά,  ένα βιβλίο που θεωρώ ότι θα αγαπήσουν οι γονείς, με άξονα την αυτενέργεια των παιδιών.  Ετοιμάσαμε ήδη  με την συνεργάτη, φίλη και ηθοποιό Αλίνα Κοτσοβούλου, ένα Μουσικό οδοιπορικό με τα τραγούδια και ποιήματα του πατέρα μου Γιάννη Θεοδωράκη το οποίο συνδέεται και με αφηγηματική δράση. Και βέβαια ετοιμάζω με την συνεργάτη μου  & σκηνοθέτη Μαρία Λεκάκη το Καλλιτεχνικό Φεστιβάλ για παιδιά και εφήβους που γίνεται  κάθε καλοκαίρι στα Χανιά, στο Βενιζέλειο Ωδείο .  

Σας ευχαριστούμε πολύ!

Σας ευχαριστώ θερμά!