Συνεντεύξεις

Ανδρέας Κανελλόπουλος: «Η ύψιστη αρετή είναι η κατανόηση»

Ανδρέας Κανελλόπουλος: «Η ύψιστη αρετή είναι η κατανόηση»

Λένε ότι το ταλέντο δεν πάει με την ηλικία. Στην περίπτωση του Ανδρέα Κανελλόπουλου, το ταλέντο δεν περιορίζεται σε ένα πράγμα, αφού σκηνοθετεί, πρωταγωνιστεί και φωτογραφίζει με το ίδιο πάθος και σθένος. Φέτος σκηνοθετεί την παράσταση «Το τέλος του έρωτα» που ανεβαίνει στο Θέατρο Δεκατέσσερα και πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Πόλεμος και Ειρήνη», που ανεβαίνει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.

Κύριε Κανελλόπουλε, πείτε μας λίγα λόγια για το ρόλο σας στο «Πόλεμος και Ειρήνη»;

Έχω τον ρόλο του Ανατόλ Κουράγκιν ενός νέου και όμορφου νέου αριστοκράτη ο οποίος, εκμεταλευόμενος την εμφάνισή του, χειρίζεται τον περίγυρο του προς όφελός του. Είναι ένας χαρακτήρας που αντικατοπτρίζει την ασυδοσία, τον υπερβολικό και παρασιτικό τρόπο ζωής της αριστοκρατικής τάξης της Ρωσίας.

Αν συναντούσατε το Λέοντα Τολστόι, τί θα συζητούσατε μαζί του;

Θα του έδειχνα το instagram. Και θα του έλεγα πως αυτό το όπιο κάποτε θα γίνει η επόμενη θρησκεία.

Υπάρχει κάποιος ήρωας που θα θέλατε, αλλά δεν έχετε υποδυθεί ακόμα;

Αρκετούς. Ίσως, με επιφύλαξη, κάποιον δικτάτορα για να προσπαθήσω να διανοηθώ τι τους ωθεί σε τέτοιες ακρότητες.

«Η αμαρτία πάει χέρι χέρι με την αρετή». Ποια είναι για εσάς η ύψιστη αρετή;

Η κατανόηση.

Υπάρχουν στην εποχή μας «ήρωες» ή μόνο άνθρωποι;

Ήρωες και αμαρτωλούς κατασκευάζουν οι άνθρωποι για να φορτώσουν πάνω τους τον φόβο τους, την εμπιστοσύνη τους, την αδυναμία τους, τη μοιρολατρεία τους κ.ο.κ. Ξεχνάμε πως η ζωή είναι μια διαδικασία σε εξέλιξη και όχι ένα στοπ καρέ. Θέλουμε κάποιον να ηγείται και κάποιον να την πληρώνει. Αυτή η κοινωνική συμπεριφορά του πλήθους είναι βαθιά θεμελιωμένη. Αν είχαμε τη γενναιότητα να στρέψουμε το δάχτυλο σε εμάς, ίσως αντιλαμβανόμασταν το πόσο μονοδιάστατο είναι να βαφτίζεις κάποιον άνθρωπο απλά “ήρωα’’ ή “αμαρτωλό”.

Ποια σχέση έχετε με το χρόνο και την υπομονή;

Τον χρόνο τον αντιλαμβάνομαι όσο μεγαλώνω και την υπομονή μου, όταν τη χάνω, σκέφτομαι πως η ζωή έπαιζε με τις χημικές ενώσεις 4 δισεκατομμύρια χρόνια για να καταλήξει σε εμένα, άρα είμαι κομμάτι της διαδικασίας, άρα το βουλώνω…

Παράλληλα, αυτή την περίοδο σκηνοθετείτε το «Τέλος του έρωτα» που ανεβαίνει στο Θέατρο Δεκατέσσερα. Μιλήστε μας και για αυτήν την παράσταση.

Πρόκειται για ένα σύγχρονο Γαλλικό έργο του Pascal Rambert και μεταδίδει σε “πραγματικό” χρόνο το τέλος της σχέσης ενός ζευγαριού του Σταν και της Όντρεϊ. Ο χωρισμός τους αν και δεδομένος από την αρχή, δεν είναι αναίμακτος, αλλά καταδικάζει την έλλειψη ευθύνης και ειλικρίνειας που χαρακτηρίζει όλες τις σχέσεις, ερωτικές και μη. Θα παίζεται μέχρι αρχές Γενάρη στο θέατρο Δεκατέσσερα.

Πότε πιστεύετε ότι έρχεται το τέλος του έρωτα;

Όταν νομίζουμε ότι πλέον το ΄χουμε, το καταλάβαμε, εντάξει, πάμε όπως όπως στο επόμενο τώρα, είτε είναι άνθρωπος, είτε δουλειά. Αλλά νομίζουμε.

«Φήμες» λένε ότι είστε πολύ καλός φωτογράφος. Σε ποια στιγμή της ιστορίας θα θέλατε να ήσασταν παρών και να είχατε απαθανατίσει;

Ασχολούμαι ερασιτεχνικά και έχω πολύ δρόμο ακόμα. Το φεστιβάλ στο Woodstock σίγουρα.

Επόμενη δουλειά;

Υπάρχουν σχέδια. Μπορεί να υπάρξει. Μπορεί και όχι.

Σας ευχαριστούμε πολύ!

Σχόλια

Συνεντεύξεις

Περισσοτερα στην κατηγορια Συνεντεύξεις

Copyright © 2015-2016 Clevernews