Συνεντεύξεις

Γιώργος Μαρτινίδης: «Σχεδόν ποτέ δεν μπορώ να προσδιορίσω πώς και πότε ακριβώς μου έρχεται η έμπνευση για ένα βιβλίο»

Γιώργος Μαρτινίδης: «Σχεδόν ποτέ δεν μπορώ να προσδιορίσω πώς και πότε ακριβώς μου έρχεται η έμπνευση για ένα βιβλίο»

«Στη Θέση ενός Νεκρού» είναι το τελευταίο βιβλίο του Γιώργου Μαρτινίδη που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Bell (περισσότερα για το βιβλίο δείτε εδώ). Πρόκειται για ένα ατμοσφαιρικό κοινωνικό μυθιστόρημα, που αμφιρρέπει σε αστυνομικό μυθιστόρημα και θρίλερ. Μια ιστορία που αγγίζει αρκετά φλέγοντα ζητήματα και αναδεικνύει τον τρόπο που αντιμετωπίζονται από την κοινωνία μας.

Κύριε Μαρτινίδη, πείτε μας λίγα λόγια για  το νέο σας βιβλίο «Στη Θέση ενός Νεκρού».  

Το «Στη Θέση ενός Νεκρού» είναι ένα κοινωνικό αστυνομικό μυθιστόρημα. Ο Στέφανος, ένας τριανταπεντάρης της γενιάς της αέναης κρίσης, βρίσκει ξαφνικά μία θέση έκτακτου καθηγητή στο ΤΕΙ Καστοριάς, επειδή ο κάτοχος της θέσης αυτοκτόνησε. Σταδιακά, θα μπει στη διαδικασία να ερευνήσει αυτή τη μυστηριώδη αυτοκτονία, αλλά και να δώσει απάντηση σε διάφορα άλλα ευρύτερα ερωτήματα που αντιμετώπισε ο νεκρός και αντιμετωπίζει τώρα ο ίδιος: Μπορεί κανείς να αφήσει πίσω του τα τραύματα μιας νοσηρής παιδικής ηλικίας ή είναι καταδικασμένος να τα κουβαλάει πάντα μέσα του; Μπορεί ένας τραυματισμένος άνθρωπος να προσαρμοστεί σε ένα υγιές περιβάλλον; Πόσο μεγάλο είναι το χάσμα ανάμεσα στους δυστυχισμένους και τους ευτυχισμένους ανθρώπους; Πόσο σκοτεινή μπορεί να γίνει η ανθρώπινη φύση;

Πώς προέκυψε η ιδέα γι’ αυτό;  

Σχεδόν ποτέ δεν μπορώ να προσδιορίσω πώς και πότε ακριβώς μου έρχεται η έμπνευση για ένα βιβλίο. Προκύπτει σταδιακά καθώς διάφορες ξεχωριστές ιδέες μαζεύονται στο μυαλό μου. Κάπως έτσι πρέπει να έγινε κι αυτή τη φορά. Κατ’ αρχάς η εικόνα της πανέμορφης Καστοριάς και όλα τα μέρη που με ενέπνεαν να τα περιγράψω. Έπειτα η πολιτική κατάσταση πριν την πανδημία, η άνοδος της ακροδεξιάς και όλη η κατάσταση έως την δίκη της Χρυσής Αυγής. Ακόμη, τα επαγγελματικά αδιέξοδα όλης της «γενιάς της κρίσης». Και, οπωσδήποτε, διάφορες προσωπικές ιστορίες που έτυχε να ακούσω εδώ κι εκεί. Όλα μπλέχτηκαν μεταξύ τους στο μυαλό μου και δημιούργησαν την πλοκή του βιβλίου.

Ο πρωταγωνιστής είναι περίπου στην ηλικία σας. Έχετε κοινά στοιχεία;  

Επέλεξα επίτηδες να δώσω κάποια δικά μου χαρακτηριστικά στον πρωταγωνιστή μου. Το κυριότερο είναι ότι ανήκει στη «γενιά της κρίσης», όπως ανέφερα παραπάνω, δηλαδή όλους εμάς που βρεθήκαμε αντιμέτωποι με τα τεράστια οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα των μνημονίων ακριβώς πάνω στην ηλικία που –συνήθως- χτίζει κανείς την καριέρα του. Ως αποτέλεσμα, όπως έκανα κι εγώ για πολλά χρόνια, ο πρωταγωνιστής αναγκάζεται να επιβιώσει με προσωρινές και κακοπληρωμένες δουλειές. Από εκεί και πέρα πρόσθεσα ένα-δύο πιο συγκεκριμένα προσωπικά στοιχεία, όπως τη νοσηρή υπερπροστευτευτική γιαγιά που με μεγάλωσε και τις συνέπειες που είχε αυτό. Αλλά όλα τα υπόλοιπα είναι επινοημένα ώστε να προσθέτουν «χρώμα» ή να ταιριάζουν με τα θέματα που ήθελα να πραγματευτώ.

Γιατί επιλέξατε να λάβει χώρα η ιστορία σας στην Καστοριά;  

Γιατί αν και έχω επισκεφτεί αρκετές πόλεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, η Καστοριά είναι αυτή που θεωρώ ομορφότερη. Τόσο από πλευράς της γραφικότητας της ίδιας της πόλης και των παλιών αρχοντικών της, όσο και από την υποβλητικότητα του φυσικού τοπίου, και –κυρίως- από τον τρόπο που τα δύο δένουν υπέροχα μεταξύ τους. Επομένως, θεωρούσα ότι κάποια στιγμή έπρεπε να τη χρησιμοποιήσω ως σκηνικό για ένα αστυνομικό ή βιβλίο μυστηρίου. Στη Θέση ενός Νεκρού, η Καστοριά χρησιμοποιείται και ως αντίθεση στην ασφυκτική τσιμεντένια ασχήμια της Θεσσαλονίκης.

Γράφετε συστηματικά;  

Δυστυχώς όχι. Η «κανονική» δουλειά μου (μια που προφανώς δεν βιοπορίζομαι από την αστυνομική λογοτεχνία) είναι ιδιαίτερα απαιτητική και περιλαμβάνει αρκετό γράψιμο. Πρόκειται για επιστημονικά/τεχνικά κείμενα, αλλά η διαδικασία είναι σε μεγάλο βαθμό η ίδια. Επομένως, πέρα από το ότι είναι εξαντλητικό να κάθομαι επιπλέον ώρες στον υπολογιστή γράφοντας τα βιβλία μου, δεν έχω την απαιτούμενη διαύγεια για να το κάνω μετά από μια τυπική μέρα δουλειάς. Αντ’ αυτού αξιοποιώ συνήθως το καλοκαίρι ή τις διάφορες γιορτές.

Η αυτοκτονία δείχνει δύναμη ή αδυναμία;  

Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Φυσικά υπάρχουν και οι περιπτώσεις της –περισσότερο δραματικής παρά επικίνδυνης- απόπειρας που έχει ως στόχο να τραβήξει την προσοχή ή να πληγώσει τους άλλους μέσω ενός υποσυνείδητου σαδισμού. Αλλά, πέρα απ’ αυτό, η αυτοκτονία δείχνει πόνο και απόγνωση που οι περισσότεροι αδυνατούμε να κατανοήσουμε. Αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο βασανισμένων ανθρώπων.

Κρατάτε ημερολόγιο;

Όχι. Είναι μια συνήθεια που δεν είχα ποτέ. Και, αν το έκανα, έτσι όπως κύλησε ο τελευταίος χρόνος, σχεδόν όλες οι μέρες θα ήταν ίδιες. Αυτό που προσπαθώ να κάνω πάντα, όμως, είναι να σημειώνω ενδιαφέρουσες ιδέες ή ιστορίες για κάποιο επόμενο βιβλίο.

Η ευτυχία με την εξυπνάδα είναι φίλοι ή εχθροί;  

Όπως έγραψε και ο Χέμινγουεϊ, το ρητό του οποίου δανείστηκα για το βιβλίο μου: «Η ευτυχία σε έξυπνους ανθρώπους είναι το πιο σπάνιο πράγμα που γνωρίζω». Η ευτυχία και η ευφυΐα είναι συνήθως ασύμβατες. Όχι η «λογικομαθηματική» ή ακαδημαϊκή ευφυΐα την οποία συναντάμε κάλλιστα σε πολλούς ναρκισσιστές ή και σε άτομα με αυτισμό. Αλλά η «συναισθηματική ευφυΐα», που περιλαμβάνει την ενσυναίσθηση. Όποιος την διαθέτει χρειάζεται τεράστια αποθέματα κουράγιου για να παραμένει ευτυχισμένος σε έναν κόσμο άγριου καπιταλισμού γεμάτο αναίτιους θανάτους, πείνα, πολέμους, καταστροφή του περιβάλλοντος, κακοποίηση ζώων κλπ.

Ετοιμάζετε νέο βιβλίο;  

Δεν έχω ξεκινήσει να γράφω κάτι καινούργιο. Ωστόσο, έχω τρεις διαφορετικές ιδέες στο μυαλό μου, η μία από τις οποίες είναι πιο ξεκάθαρα διαμορφωμένη. Απλά χρειάζομαι τον χρόνο και το έναυσμα για να ξεκινήσω το γράψιμο.

Σας ευχαριστούμε πολύ!

Σχόλια

Συνεντεύξεις

Περισσοτερα στην κατηγορια Συνεντεύξεις

Copyright © 2015-2016 Clevernews