Συνεντεύξεις

Δημήτρης Μανδρινός: «Θέλω να πιστεύω σε μια συνέχεια»

Δημήτρης Μανδρινός: «Θέλω να πιστεύω σε μια συνέχεια»

«Ανάμεσα σε δύο κόσμους» είναι η πρώτη πανελλήνια θεατρική μεταφορά της πασίγνωστης νουβέλας «Κλάρα Μίλιτς» του Ιβάν Τουργκένιεφ από τη σκηνοθέτη Κωνσταντίνα Νικολαΐδη στο Σύγχρονο θέατρο. Πρόκειται για μία ατμοσφαιρική παράσταση, που πλαισιώνεται από αντίστοιχο φωτισμό, αλλά και τις μελωδίες του Φρεντερίκ Σοπέν και που έχει κατακτήσει το κοινό από τις πρώτες κιόλας παραστάσεις (περισσότερα για την παράσταση δείτε εδώ).

Ο πρωταγωνιστής Γιάκοφ, που τον ενσαρκώνει ο Δημήτρης Μανδρινός, είναι ένας νέος που έχει χάσει το ενδιαφέρον του για ζωή, έπειτα από το θάνατο και των δυο γονιών του. Έχει  να βγει επτά χρόνια από το σπίτι και σε μία σπάνια έξοδό του συναντά και ελκύεται από μία ανερχόμενη τραγουδίστρια της όπερας.

Κύριε Μανδρινέ, πείτε μας λίγα λόγια για την παράσταση και τον Γιάκοβ, τον ήρωα που υποδύεστε.

Πρόκειται για το έργο “Ανάμεσα σε δύο κόσμους” που είναι η διασκευή της τελευταίας νουβέλας του Ιβάν Τουργκένιεφ με αρχικό τίτλο “Κλάρα Μίλιτς ή Έρωτας μετά θάνατον”. Ο Γιάκοφ είναι ένας νέος, ο οποίος με αφορμή το θάνατο του πατέρα του έχει απομονωθεί πεισματικά στο δωμάτιο του και αρνείται για χρόνια να βγει. Είναι εσωστρεφής και προτιμάει να βρίσκει παρέα περισσότερο στα βιβλία, τη ζωγραφική και τη μουσική παρά στους ανθρώπους. Εξαιρέσεις αποτελούν η θεία του Πλάτοσια, με την οποία ζουν στο ίδιο σπίτι, και ο στενός του φίλος Φιοντόρ, στον οποίο βρίσκει ένα αντιδιαμετρικό σημείο του εαυτού του.

Το έργο είναι βασισμένο σε νουβέλα του Ιβάν Τουργκένιεφ και μάλιστα παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Πόσο επίκαιρο είναι ένα έργο που έχει γραφτεί πριν ενάμιση αιώνα;

Το έργο πραγματεύεται την αγάπη και τη δύναμη με την οποία μας κινεί. Το να μην είναι επίκαιρο θα ήταν σαν να λέμε πως έχουμε πάψει να αισθανόμαστε συναισθήματα. Ε, δεν έχουμε φτάσει εκεί! Θα ήταν επιπόλαιο και ψέματα να ισχυριστούμε ότι αυτές οι έννοιες δεν μας αγγίζουν. Είναι η ανθρώπινη φύση. Συνεπώς η χρονική απόσταση από τη συγγραφή του έργου μέχρι σήμερα δεν είναι ούτε κατά το ελάχιστο επαρκής, ώστε να αλλάξει τα συναισθήματα που νιώθουν οι άνθρωποι και να τα αποκαλέσουμε παρωχημένα.

Έχετε κοινά με το Γιάκοβ;

Πιστεύω πως αν ψάξει κανείς αρκετά θα βρει κοινά με κάθε χαρακτήρα, πόσο μάλλον με τον Γιάκοφ. Το φάσμα του είναι τόσο ευρύ που υπάρχει ένα κομμάτι για τον καθένα. Το περίεργο θα ήταν να μην μπορεί να ταυτιστεί κανείς μαζί του. Θα έλεγα, λοιπόν, ότι απολαμβάνω και εγώ την παρέα των βιβλίων, όπως και της απομόνωσης καμιά φορά. Όχι στο βαθμό του Γιάκοφ παρόλαυτα και χωρίς να απαρνιέμαι την παρέα των ανθρώπων! Ωστόσο το να διαβάζει κανείς σε μια εποχή ταχύτητας, υπερβολικής πληροφορίας και της αναπόφευκτης διάσπασης της προσοχής είναι σχεδόν αναγκαίο αν θέλει να μείνει σε επαφή με τον εαυτό του.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σας φόβος;

Ο μεγαλύτερος μου φόβος εκφράζεται περισσότερο με τη μορφή αγωνίας και έχει να κάνει με τη ζωή μετά θάνατον, όπως προτιμά να την αποκαλεί ο Τουργκένιεφ, ή αλλιώς αυτό που άλλοι θα ονόμαζαν επέκεινα. Περίμενα καιρό να χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη! Δυσανασχετώ να σκέφτομαι ότι δεν υπάρχει τίποτα μετά και κανένας. Κατά βάθος έχω μια χαζή ελπίδα ότι θα συναντήσω όσους έφυγαν και πάλι. Με τρομοκρατεί η εκδοχή να μη λειτουργούν έτσι τα πράγματα. Θέλω να πιστεύω σε μια συνέχεια.

Υποτάσσεστε στη λογική ή στο συναίσθημα;

Νομίζω περισσότερο στη λογική. Επιχειρώ να δίνω βήμα και στο συναίσθημα βέβαια, δηλαδή να υπάρχει συχνότερη επαφή, και έχω κερδίσει χώρο και εκεί. Όχι με έναν τρόπο καταπιεστικό όμως, αλλά με μια ελευθερία. Προσπαθώ να δημιουργήσω ένα άνοιγμα. Όπως λέει και ο Φερδινάνδος στη Δούκισσα του Μάλφι, “θα μελετήσω τον εαυτό μου, αυτό που δεν είμαι”. Πριν επιλέξουμε να αφήσουμε σκοτεινά δωμάτια μέσα μας, έχουμε χρέος τουλάχιστον για μια φορά να τα δούμε κάτω από το φως.

Ποιος είναι αγαπημένος σας προορισμός;

Δεν υπάρχει ιδανικός προορισμός, κάθε φορά είναι εκείνος που επιθυμώ εκείνη τη στιγμή. Μπορεί ακόμη να μην είναι και κανένας, μπορεί ο αγαπημένος μου προορισμός να είναι εδώ, ένας προορισμός ενδότερος. Ίσως μάλιστα να μην μπορούσα να πραγματοποιήσω μια μετακίνηση εσωτερική αν βρισκόμουν σε παράλληλη εξωτερική μετακίνηση. Τα τελευταία δύο χρόνια μου προέκυψε μια ανάγκη για στατικότητα και περιορισμό κινήσεων. Για λιγότερα, να αφαιρέσω το θόρυβο, να κάνω χώρο. Και έχω όλη τη διάθεση να το υπακούσω και να το υπερασπιστώ.

Πώς βιώσατε την περίοδο της καραντίνας; Πιστεύετε ότι όλο αυτό μας έκανε καλύτερους ή χειρότερους ανθρώπους;

Η πρώτη καραντίνα μου έκανε καλό, συγκεντρώθηκα, πέρασα το χρόνο όπως τον σχεδίασα. Με τη δεύτερη δεν τα κατάφερα το ίδιο, με δυσκόλεψε. Κράτησε βέβαια και περισσότερο καιρό. Κάπως χάθηκα σε αυτή αλλά όχι με έναν τρόπο ευεργετικό ως επί το πλείστον. Στο σύνολο πάντως θεωρώ ότι κερδίσαμε, ακόμα και με τις απώλειες που συνόδευσαν όλη αυτή την περίοδο. Ή έτσι θέλω να το κοιτάζω. Η καραντίνα μας προκάλεσε να αμφισβητήσουμε τις σταθερές μας. Νιώθω ότι είμαστε πιο συμπαγείς μετά από τόσα εμπόδια, γιατί ήρθαμε αντιμέτωποι με κάτι άγνωστο και ο αυτοσχεδιασμός ήταν μονόδρομος. Ήταν ένα ιδιαίτερα δύσκολο μάθημα αλλά καθοριστικής σημασίας για όποιον το πέρασε.

Ετοιμάζετε νέα δουλειά;

Η επόμενη παράσταση που θα συμμετέχω θα είναι οι Βάκχες του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Έλενας Μαυρίδου. Θα ανέβουν στο θέατρο Χώρος μέσα στη χρονιά, χωρίς να έχει οριστεί ακριβής ημερομηνία ακόμη.

Σας ευχαριστούμε πολύ!

Και εγώ σας ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

Σχετικά άρθρα: Επίσημη πρεμιέρα για το «Ανάμεσα σε δύο κόσμους»!

Σχόλια

Συνεντεύξεις

Περισσοτερα στην κατηγορια Συνεντεύξεις

Copyright © 2015-2016 Clevernews