Συνεντεύξεις

Παναγιώτης Κωνσταντόπουλος: «Ο πραγματικός θησαυρός είναι η άνευ όρων ελευθερία και η μέσω αυτής απόλαυση της μοναδικότητας της ζωής»

Παναγιώτης Κωνσταντόπουλος: «Ο πραγματικός θησαυρός είναι η άνευ όρων ελευθερία και η μέσω αυτής απόλαυση της μοναδικότητας της ζωής»

Το νέο αστυνομικό μυθιστόρημα του Παναγιώτη Κωνσταντόπουλου «Ο θησαυρός» κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Βακχικόν (περισσότερα για το βιβλίο δείτε εδώ). Πρόκειται για μία πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία που, εκτός από το αστυνομικό σασπένς, γεννά στον αναγνώστη και ερωτήματα και απορίες για την αρχαία ελληνική μυθολογία και ιστορία.

Κύριε Κωνσταντόπουλε, πείτε μας λίγα λόγια για το «Θησαυρό».

Με αφορμή ανώνυμες απειλητικές επιστολές προς έναν επιχειρηματία ο πρωταγωνιστής ιδιωτικός ντετέκτιβ προσλαμβάνεται από τον τελευταίο για να ανακαλύψει τί ακριβώς συμβαίνει. Η έρευνα οδηγεί σ’ ένα ορεινό χωριό της Μεσσηνίας, στο οποίο θα περάσουν τις γιορτές του Χριστουγέννων ο ντετέκτιβ, ο εργοδότης του με την οικογένειά του και το ζευγάρι των άμεσων συνεργατών του. Στο χωριό μόλις έχει συμβεί ένας φόνος, θα ακολουθήσει άλλος ένας και μια εξαφάνιση. Σταδιακά ο ντετέκτιβ θα διαπιστώσει πως τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως του είχαν παρουσιαστεί και πως στο χωριό εξελίσσεται παράλληλα το κυνήγι ενός θησαυρού που πιθανόν να σχετίζεται με την υπόθεση που έχει αναλάβει. Τα πράγματα περιπλέκονται περισσότερο στην πορεία, με την συμμετοχή και άλλων προσώπων που κρύβουν μυστικά κι απωθημένα. Είναι ο θησαυρός η κινητήριος δύναμη των πρωταγωνιστών; Υπάρχει τελικά θησαυρός ή αυτός δεν είναι για τα δόντια μας; Ο ντετέκτιβ αναγκαστικά θα εμπλακεί στις γκρίζες ζώνες των ανθρώπων, στα μυστήρια μέσα στα μυστήρια, στις απάτες και στους φόνους, και θα καταλήξει σε συμπεράσματα που δεν ικανοποιούν κανένα, ούτε τον ίδιο.

Η κύρια υπόθεση του βιβλίου εκτυλίσσεται στην ιδιαίτερη πατρίδα σας, τη Μεσσηνία και πιο συγκεκριμένα στην αρχαία Μεσσήνη. Έχετε κάνει μάλιστα πολύ σημαντική έρευνα για τις μελέτες που έχουν γραφεί για την περιοχή. Πόσο καιρό σας πήρε η έρευνα και η συγγραφή;

Κατ’ αρχάς να ξεκαθαρίσω πως η κύρια υπόθεση του βιβλίου εκτυλίσσεται σ’ ένα φανταστικό και σκοπίμως ανώνυμο χωριό. Μπορεί να θυμίζει την Αρχαία Μεσσήνη, αλλά αυτό προέκυψε από την ανάγκη μου να περιγράψω οικεία μου τοπία. Τα πρόσωπα που περιγράφονται στο μυθιστόρημα εξυπακούεται ότι είναι απολύτως επινοημένα. Η έρευνα μού πήρε ελάχιστο χρόνο, γιατί ήταν πράγματα που ήδη γνώριζα από παλαιότερα διαβάσματά μου, απλώς τα φρέσκαρα με την ευκαιρία. Η συγγραφή από την άλλη διήρκεσε από το καλοκαίρι του 2018 έως το Μάρτιο του 2020.

Τί θεωρείτε εσείς ως θησαυρό;

Για μένα ο πραγματικός θησαυρός είναι η άνευ όρων ελευθερία και η μέσω αυτής απόλαυση της μοναδικότητας της ζωής. Με αυτό εννοώ: την ελευθερία όχι μόνο ως ατομικό δικαίωμα και νομικό όρο συνταγματικά κατοχυρωμένο, αλλά ιδίως ως την αποδέσμευσή μας από κάθε είδους προκαταλήψεις, στερεότυπα, φόρμες και καταναγκασμούς που συνθλίβουν τους ανθρώπους από τη γέννησή τους· το σεβασμό επίσης για την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των άλλων.

«Φταίει το αίμα μας». Πιστεύετε ότι γεννιόμαστε όπως είμαστε και δεν αλλάζει αυτό;

Η φράση από το βιβλίο που μνημονεύετε στην ερώτησή σας προέρχεται από την ανάγκη που έχει ο συγκεκριμένος μυθιστορηματικός ήρωας να δικαιολογήσει πάνω απ’ όλα τον εαυτό του στα ίδια του τα μάτια. Προσωπικά πιστεύω ότι η γενετική μας προδιάθεση σίγουρα παίζει ένα μικρό ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα μας, αλλά ο ρόλος αυτός είναι μικρός. Τον κύριο ρόλο τον παίζει το περιβάλλον που μεγαλώνει ο καθένας, αυτό το είναι που διαμορφώνει την προσωπικότητά του· οπότε γεννιόμαστε όμως είμαστε μεν αλλά αυτό αλλάζει για τον καθένα ανάλογα με τις συνθήκες που μεγαλώνει.

Ένας ήρωας εξομολογείται ότι «έχασε που δε γεννήθηκε γυναίκα». Συμμερίζεστε αυτή την άποψη;

Δεν μπορώ να ξέρω αν έχασα που δε γεννήθηκα γυναίκα· αυτό μόνο ο μάντης Τειρεσίας, που, σύμφωνα με το μύθο, είχε μεταφορφωθεί σε γυναίκα, μπορεί να μας το πει -και το έχει πει. Οπότε, αντίστοιχα δεν μπορώ να απαντήσω τί θα μπορούσα να πετύχω ως γυναίκα. Με την ευκαιρία θέλω εδώ να προσθέσω ότι μια απάντηση -με την οποία και συμφωνώ- για το τί μπορεί να πετύχει μια γυναίκα, παρά τους αιώνες της πατριαρχίας και της εξ αυτής υποβάθμισης και καταπίεσής της, δίνεται στην ταινία του Πολ Βερχόφεν “Εκείνη” με την Ιζαμπέλ Ιπέρ.

Τί κυριαρχεί στις μέρες μας η αμοιβαία δυσπιστία ή η αμοιβαία εμπιστοσύνη;

Η απάντησή μου στην ερώτηση αυτή έχει άμεση συνάρτηση με την απάντησή μου και στην επόμενη ερώτηση, γιατί έχει να κάνει με το ανθρώπινο ένστικτο. Κατ’ αρχάς θα πω ότι κυριαρχεί η δυσπιστία, αλλά αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τις μέρες μας, έχει να κάνει με ολόκληρη την ιστορία της ανθρώπινης κοινωνίας. Αφού ανέκαθεν -ή τουλάχιστον στα ιστορικά χρόνια- υπάρχουν μεταξύ των ανθρώπων ανταγωνιστικές σχέσεις, σχέσεις εξάρτησης, σχέσεις εξουσιαστή κι εξουσιαζόμενου, όπως και να νοηθεί αυτή η μορφή εξουσίασης, είναι φυσικό ο ένας να δυσπιστεί με τον άλλο, αφού τον βλέπει ως έναν εν δυνάμει αντίπαλο. Παράλληλα στις μέρες μας υφιστάμεθα τον καταιγισμό χιλιάδων πληροφοριών, τις οποίες δεν είμαστε σε θέση ούτε να τις επεξεργαστούμε ούτε να τις αξιολογήσουμε, οπότε εύκολα πιστεύουμε ό,τι μας σερβίρεται, ακόμη και το να είμαστε δύσπιστοι. Από την άποψη αυτή η ευπιστία δεν είναι αντίθετη με τη δυσπιστία: αντίθετα η δυσπιστία προκύπτει από την ευπιστία.

Ποιο ανθρώπινο ένστικτο επικρατεί κατά τη γνώμη σας;

Ανάλογα με το πλαίσιο στο οποίο αναφερόμαστε. Μεταξύ της οικογένειας ή μεταξύ των φίλων κατά κανόνα κυριαρχεί αυτό της κατανόησης, της αγάπης, της ανάγκης για επαφή και συμβίωση. Στο επίπεδο μιας κοινωνίας, όπως και στο μυθιστόρημα γράφω, κυριαρχεί το ένστικτο της αγέλης, που διαχωρίζει τον άνθρωπο σε δυνατό και αδύνατο. Δεν τίθεται θέμα καλοσύνης ή κακίας, απλώς ο δυνατός κατασπαράζει τον αδύνατο.

Ετοιμάζετε νέο βιβλίο;

Ναι. Ήδη έχω ξεκινήσει ένα ακόμη αστυνομικό, με τον ίδιο ήρωα ντετέκτιβ, που θα διαδραματίζεται στην Αθήνα.

Σας ευχαριστούμε πολύ!

Σχόλια

Συνεντεύξεις

Περισσοτερα στην κατηγορια Συνεντεύξεις

Copyright © 2015-2016 Clevernews