Συνεντεύξεις

Ροζίτα Σπινάσα: «Μου αρέσει να γράφω για τις στιγμές που οι άνθρωποι βγαίνουν από τη ζώνη ασφαλείας τους»

Ροζίτα Σπινάσα: «Μου αρέσει να γράφω για τις στιγμές που οι άνθρωποι βγαίνουν από τη ζώνη ασφαλείας τους»

Η δεύτερη συλλογή διηγημάτων της Ροζίτας Σπινάσα κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό από τις εκδόσεις Κέδρος (περισσότερα για το βιβλίο δείτε εδώ). Ο τίτλος του «Σπόροι για φύτεμα», μεταφορικός, παραλληλίζει τις ανθρώπινες σχέσεις, τα συναισθήματα, τις επιλογές και τα γεγονότα, με τους σπόρους που φυτεύονται μέχρι να δώσουν καρπούς.

Κυρία Σπινάσα, πείτε μας λίγα λόγια για το νέο σας βιβλίο.

Είναι η δεύτερη συλλογή διηγημάτων μου, μεγαλύτερης έκτασης σε σχέση με αυτά του πρώτου μου βιβλίου. Πρόκειται κι αυτή τη φορά για ιστορίες που μιλούν για καθημερινούς ανθρώπους σε μεταιχμιακά σημεία της ζωής τους. Μου αρέσει να γράφω για τις στιγμές που οι άνθρωποι βγαίνουν από τη ζώνη ασφαλείας τους, που οι μικρόκοσμοί τους γκρεμίζονται για να χτιστούν καινούργιοι, που η γνώριμη καθημερινότητα βρίσκει τοίχο και, θέλουν δε θέλουν, τους πετάει στην επόμενη πίστα. Γι’ αυτές τις μεταβατικές φάσεις μιλάει το βιβλίο, που οι άνθρωποι γίνονται για λίγο ήρωες στη δική τους ζωή, ακροβατώντας μεταξύ υπερβατικού μεγαλείου και εκκωφαντικής συντριβής.

Τι συμβολίζει ο τίτλος του βιβλίου;

Το βιβλίο πήρε το όνομά του από το ομώνυμο διήγημα, στο οποίο το φύτεμα των σπόρων είναι στοχευμένο και βίαιο. Όμως ως τίτλος σηματοδοτεί τη συλλογή με μια διαφορετική, ευρύτερη έννοια: είναι οι σπόροι που φυτρώνουν στο χώμα, ετοιμάζοντας να καρποφορήσουν τις αλλαγές στη ζωή μας, για τις οποίες δεν έχουμε μεν ιδέα, είναι ωστόσο απόρροια της δικής μας φτιαξιάς και των δικών μας ανύποπτων επιλογών. Οι αόρατοι, άγνωστοι σπόροι που, ενώ φαίνεται να απλώνουν τις ρίζες τους εν αγνοία μας, στην πραγματικότητα έχουν φυτευτεί από τον εσωτερικό, αφανή αλγόριθμο του νου και της ψυχής μας.

Στις συλλογές των διηγημάτων σας, και στο «στόμαστομαστό» και στους «Σπόρους για φύτεμα» δίνετε μια άλλη οπτική σε σημαντικά κοινωνικά θέματα, αλλά και θέματα «ταμπού». Ποιο κατά τη γνώμη σας είναι το κοινωνικό εκείνο ζήτημα που πρέπει να ιδωθεί με άλλη ματιά;

Πιστεύω ότι αυτό που χρειάζεται γενικότερα δεν είναι μια διαφορετική ματιά προς τα έξω, μα μια καινούργια ματιά προς τα μέσα. Να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας, ποιοι είμαστε, για ποιόν λόγο νιώθουμε αυτά που νιώθουμε, ιδιαίτερα τα αρνητικά μας συναισθήματα – ποιες ανάγκες μας έμειναν ανικανοποίητες και ξεσπούν με θυμό και απαξίωση στους άλλους ανθρώπους. Αν δείξουμε κατανόηση και συμπόνια προς εμάς τους ίδιους, τότε θα μπορέσουμε να φερθούμε καλύτερα και προς τα έξω. Στα λόγια ακούγεται ίσως απλοϊκό, στην πράξη όμως έχει πολύ δουλειά. Άλλωστε οι πράξεις είναι αυτές που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο στον οποίο ζούμε – ο καθένας μας βάζοντας το λιθαράκι που του αντιστοιχεί. Κι αν έχω κάτι να πω, που νομίζω ότι συνυπάρχει στις ιστορίες μου μαζί με τη σκληράδα και τα σκοτάδια τους, αυτό είναι η τρυφερότητα, η συμπόνια και, τελικά, η αγάπη.

Ποιο σχόλιο από αναγνώστη βιβλίου σας, σάς έκανε εντύπωση;

Έχω λάβει το ακόλουθο ωραίο μήνυμα: «Μου αρέσει που μιλάς με εικόνες και που με ένα τρόπο αβίαστο, σχεδόν φυσικό καταδύεσαι στα σκοτεινά νερά της ανθρώπινης ύπαρξης, τόσο γρήγορα, σαν να πρόκειται για μια βουτιά. Και μετά, έρχεται ένα παράξενο είδος κάθαρσης, καθώς αναδύεσαι στο φως της αλήθειας, της τόσο οδυνηρής αλλά και λυτρωτικής μαζί. Μιας αλήθειας καταλυτικής, όπου παραδίνονται όλοι, όπως η σκοτεινή γη αφήνεται σιγά σιγά αλλά και αναπόδραστα στο ξημέρωμα».

Επιμένετε στο διήγημα. Είναι το είδος που αγαπάτε και ως αναγνώστρια; Θα μάς χαρίσετε και μυθιστόρημα;

Η αλήθεια είναι ότι προτιμώ τα διηγήματα κι ως αναγνώστρια. ‘Φεύγουν’ πιο ξεκούραστα, κι αν τυχόν κάποιο από αυτά δεν με τραβήξει, τότε προχωρώ στο επόμενο, κάτι που δεν μπορεί να γίνει με ένα μυθιστόρημα. Όμως, οι ιστορίες μου γίνονται όλο και μεγαλύτερες, και στο επόμενο βιβλίο νομίζω ότι θα προσπαθήσω να πω μόνο μια. Άλλωστε, αυτό από μόνο του είναι μια πρόκληση: όπως και στις ανθρώπινες σχέσεις, αντί να διασκορπίσω την ενέργειά μου σε περισσότερες, επιμέρους ιστορίες, να την αφιερώσω στη μια και μοναδική.

Ακούτε μουσική όταν γράφετε; Ποιο τραγούδι θα ταίριαζε με τους «Σπόρους»;

Δεν ακούω μουσική όταν γράφω, ούτε όταν διαβάζω: αποσυντονίζομαι, το μυαλό μου αφαιρείται και ταξιδεύει με τη μελωδία και με τους στίχους. Όμως, το τραγούδι που ταιριάζει περισσότερο στους Σπόρους είναι αυτό που έγραψα και στο εσωτερικό του βιβλίου: «Sowing the Seeds of Love», των Tears for Fears. Σπόροι της αγάπης, αυτό προσπαθώ να φυτεύω στον κήπο της ζωής μου.

Ποια η σχέση σας με την κηπουρική; Ποιο σπόρο έχετε φυτέψει ή θα φυτεύατε;

Η σχέση μου με την κηπουρική περιορίζεται στο μεταφορικό επίπεδο. Σπόροι είναι οι σκέψεις μου, οι πράξεις μου και, τον τελευταίο αρκετό καιρό, τα γραπτά μου. Μαζί με τον σπόρο της αγάπης, θέλω να φυτέψω και αυτόν της υπομονής: αν κάτι διδάσκει η διαδικασία της σποράς και της καρποφορίας, είναι ότι χρειάζεται χρόνος για να ριζώσει το φυτό και να ανθίσει το λουλούδι. Μαθαίνω λοιπόν να περιμένω τα καλά της ζωής, χωρίς αγωνία, μα με πίστη.

Ετοιμάζετε νέο βιβλίο;

Έχω πολύ όρεξη να ξεκινήσω· σε αυτή τη φάση αφήνω τις καινούργιες ιδέες να ζυμωθούν στο μυαλό μου, απολαμβάνοντας συνάμα το ταξίδι των Σπόρων. Ευελπιστώ όμως το κλείσιμο της νέας χρονιάς να με αφήσει με καινούργια κείμενα στα χέρια.

Σας ευχαριστούμε πολύ!

Σχόλια

Συνεντεύξεις

Περισσοτερα στην κατηγορια Συνεντεύξεις

Copyright © 2015-2016 Clevernews