Συνεντεύξεις

Η Μαρία Γοργία και το «Νηπιαγωγείο» στο clevernews.gr!

Η Μαρία Γοργία και το «Νηπιαγωγείο» στο clevernews.gr!

Η Μαρία Γοργία έχει γράψει άπειρα «χορευτικά» χιλιόμετρα. Αριστούχος απόφοιτος της Κρατικής Σχολής Χορού, με σπουδές, Υποτροφία και βραβεύσεις στη Χορογραφία, Χορολογία, Αισθητική και Σύγχρονο Χορό έχει αφήσει τη δουλειά της να μιλήσει γι’ αυτήν. Φέτος, έπειτα από την παράσταση «Στην άκρη του βατήρα», με την ομάδα χορού «Αμάλγαμα» που έχει ιδρύσει, την απολαμβάνουμε στη νέα δουλειά της «Νηπιαγωγείο». (Περισσότερα δείτε εδώ).

Κυρία Γοργία, είστε μια απ’ τις σπουδαιότερες σύγχρονες χορογράφους μας και ιδρυτικό μέλος της ομάδας «Αμάγαλμα». Μιλήστε μας λίγο για την ομάδα σας.

Τελειώνοντας το μεταπτυχιακό μου εστιασμένο στη Χορογραφία στο Λονδίνο το 1996, ίδρυσα το Αμάλγαμα αρχικά εκεί, και συμμετείχα ως χορογράφος με το 1ο του έργο «Sun and Sound” στο Φεστιβάλ Resolutions. Είναι για μένα σχεδόν απίστευτο, το ότι το Αμάλγαμα κλείνει 20 χρόνια δημιουργικής παρουσίας το Σεπτέμβριο του 2016. Το Αμάλγαμα, το μείγμα ανόμοιων, επιλεγμένων στοιχείων, που κατά την ένωση διατηρούν τα ατομικά χαρακτηριστικά τους, πέρασε από μια πορεία, όπου αρχικά, ( τα πρώτα 4-5 χρόνια) ασχολήθηκε πολύ με τη φόρμα, τη σύνθεση της κίνησης στο χώρο και στο χρόνο, την έμφαση στη λεπτομέρεια. Στη συνέχεια, η προσωπική μου ανάγκη ενασχόλησης με ανθρωποκεντρικά θέματα, οδήγησε στη δημιουργία έργων με αναφορές στην κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα, στην ιστορία της Ελλάδας, στην κατασκευή της έμφυλης ταυτότητας, στις στερεοτυπικές συμπεριφορές, και πιο πρόσφατα, θέματα που πηγάζουν από τον πυρήνα ή από τα εσώτερα του ανθρώπινου ψυχισμού.  Το Αμάλγαμα είναι πλέον ένα υβρίδιο, ένα ακόμα πιο «αμάλγαμα» θα έλεγα σωστότερα, που δεν είναι ούτε μόνο χορός, ούτε μόνο θέατρο, ούτε μόνο performance. Η αλήθεια είναι ότι δε με ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή να το ορίσω ως είδος.

207_36197679608_6541_n

Φέτος ανεβάζετε στον πολυχώρο Μπαγκλαντές το «Νηπιαγωγείο». Πείτε μας λίγα λόγια για την παράσταση, η οποία είναι δική σας σύλληψη, τη σκηνοθετείτε και ερμηνεύετε έναν από τους ρόλους.

Γράφοντας σήμερα και μετά τη δέκατη παράστασή μας, νιώθω ότι το «Νηπιαγωγείο» είναι όντως σα μια τάξη σχολείου, με την έννοια ότι κτίζεται μια εμπειρία για εμάς τους performers, αλλά και για μένα ως χορογράφο, που αφορά τη συνύπαρξη με το κοινό, και τη συνολική συμμετοχή. Η εμπειρία αυτή  έχει ένα χαρακτηριστικό ευπλασίας, αλλά και κάτι που συνεχώς εξελίσσεται. Αν και το περσινό έργο ήταν διαδραστικό («Στην άκρη του βατήρα») και ουσιαστικά ήταν ο πρώτος μου πειραματισμός με τη διάδραση, το φετινό έργο είναι μια εμπειρία που αισθάνομαι ότι αυγατίζει από παράσταση σε παράσταση!

Το «Νηπιαγωγείο» ήρθε ως ενός είδους συνέχεια του έργου «Στην άκρη του βατήρα» . Η γυναίκα της υπαρξιακής κρίσης του βατήρα, άρχισε να ψάχνει στα βαθιά νερά της παιδικής ηλικίας. Οι ανωριμότητες της εποχής των μνημονίων, των δημοψηφισμάτων και των τιμωρητικών συμπεριφορών, άρχισαν να μοιάζουν με τις συμπεριφορές του ανήλικου-ενήλικα, του τραυματισμένου παιδιού που δε μπορεί παρά να τραυματίσει και εκείνο με τη σειρά του την επόμενη γενιά ή τους πιο οικείους του. Όντας σε μια περίοδο ζωής ανασκαλέματος των παιδικών μου χρόνων, επηρεασμένη εν μέρη από τον Φρόιντ και την ευφυέστατη θεωρία του σε σχέση με τα στάδια ανάπτυξης του παιδιού και τον ναρκισσισμό, και περισσότερο από την Alice Miller που μιλά για τα απωθημένα τραύματα της παιδικής ηλικίας που δημιουργούν ανήλικες, προβληματικές συμπεριφορές στον ενήλικα, αλλά και επηρεασμένη από το βιβλίο του Κρίστοφερ Λας «Η κουλτούρα του ναρκισσισμού»  άρχισε να δημιουργείται στο μυαλό μου  το νέο έργο πριν αρχίσει η περίοδος των προβών. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο τον ερμηνεύει η χαρισματική και πολύ εργατική περφόρμερ Σάνια Στριμπάκου. Ο Τίμος Ζέχας και η Μυρτώ Δελημιχάλη, (εξίσου δοτικοί performers) ερμηνεύουν ρόλους που δεν πλαισιώνουν απλά την πρωταγωνιστική φιγούρα, αλλά αναδεικνύουν τις διάφορες εκφάνσεις της αυταρέσκειας ή της αυτομείωσής της, ενώ σε κάποιες άλλες σκηνές συμπρωταγωνιστούν. Εδώ θα ήθελα να προσθέσω ότι όλοι οι συνεργάτες μου, αλλά και οι φίλοι που βοήθησαν κατά τη διάρκεια των προβών στις συμμετοχικές σκηνές, ήταν πολύ γενναιόδωροι και το εκτιμώ πολύ αυτό. Συμμετέχω και εγώ στο έργο. Δε θα σας αποκαλύψω όμως περισσότερα… Η ταυτότητα του δικού μου ρόλου ορίζεται σε μεγάλο βαθμό από όσους βλέπουν, συμμετέχουν και βιώνουν την εμπειρία του  έργου. Η ταυτότητα του νάρκισσου ή του ατόμου με ναρκισσιστική διαταραχή υπάρχει άλλωστε μέσα από την αντανάκλαση και τον ετεροπροσδιορισμό…

Γιατί επιλέξατε Όσκαρ Ουάιλντ;

Καταρχήν, να ξεκαθαρίσω, τα κείμενα του «Νηπιαγωγείου» έχουν γραφτεί από εμένα. Ο Όσκαρ Ουάιλντ υπάρχει διάσπαρτα και αποσπασματικά στο έργο, με τη μορφή επιλεγμένων αποφθεγμάτων του. Τον επέλεξα, γιατί  εκτός του ότι μου αρέσει η γραφή του, θεωρώ ότι η γοητεία της κρύβει ναρκισσιστικά χαρακτηριστικά, όπως για παράδειγμα, το ότι σε μια πρόταση περικλύει δυο εντελώς αντιφατικές εικόνες, έννοιες κτλ.

977701_10151640981019609_2103655436_o

Έχετε συμμετάσχει σε παραγωγές όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε πολλές χώρες του εξωτερικού. Υπήρξε κάτι που έγινε που δε θα ξεχάσετε ποτέ;

Δεν έχουμε συμμετάσχει σε πολλές χώρες του εξωτερικού, κυρίως γιατί δεν έχω ασχοληθεί με το κομμάτι “έρευνα φεστιβάλ, αιτήσεις σε φεστιβάλ”. 99/100 των συμμετοχών της ομάδας μου Αμάλγαμα, έχει συμβεί από τρίτους που μας πρότειναν ή από τους ίδιους τους υπεύθυνους των φεστιβάλ που μας βρήκαν από το site της ομάδας.

Δε θυμάμαι κάτι αξέχαστο ή ακραίο. Μόνο μια εντελώς αντιεπαγγελματική συμπεριφορά σε ένα φεστιβάλ στην Ιταλία, η οποία προκλήθηκε ίσως από πίεση ή άγχος. Ο διευθυντής του φεστιβάλ, τον οποίο κανείς δε μας σύστησε ως διευθυντή και που η εμφάνισή του δεν πρόδιδε καθόλου το ρόλο του, συμπεριφέρθηκε με φοβερή αγένεια, λίγα λεπτά πριν ξεκινήσει η παράστασή μας, και χωρίς να έχει καταλάβει βέβαια με ποιούς ακριβώς μιλούσε.

Ο χώρος στη δουλειά σας είναι ένας σημαντικός παράγοντας της επιτυχίας της παράστασης. Ποια σκηνή θυμάστε ως την ιδανικότερη και σε ποια θα θέλατε θα χορέψετε που δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα;

Οι πρωταρχικές ιδέες που έχω στο μυαλό μου πριν αρχίσω τις πρόβες, δεν έχουν σχέση με συγκεκριμένους χώρους ή σκηνές. Αφότου αρχίζει να κτίζεται ο βασικός ιστός του έργου, τότε αρχίζω να ψάχνω για χώρους που θεωρώ ότι ταιριάζουν. Με το ίδιο σκεπτικό λειτουργώ και σε ό,τι αφορά την επιλογή μουσικής ή ήχου για ένα έργο, φωτισμών, κοστουμιών, αλλά ακόμα και σκηνικών αντικειμένων, και της χρήσης κειμένου. Τόσο το αντικείμενο όσο και το κείμενο,  στοχεύω στο να αποκτήσουν κατά τη διάρκεια των προβών μια βαθύτερη σχέση με τον performer.

Ετοιμάζετε κάποια νέα δουλειά;

Ακόμα είναι πολύ νωρίς….

Σας ευχαριστούμε πολύ!

Σχόλια

Συνεντεύξεις

Περισσοτερα στην κατηγορια Συνεντεύξεις

Copyright © 2015-2016 Clevernews