Συνεντεύξεις

Η Στέργια Κάββαλου μάς μιλά για το «Κονέκτικατ»!

Η Στέργια Κάββαλου μάς μιλά για το «Κονέκτικατ»!

Είναι νέα, όμορφη, πολυγραφότατη, μεταφράστρια, μητέρα και πολλά άλλα. Ο λόγος για τη Στέργια Κάββαλου, που έχει σχεδόν τόσες ιδιότητες, όσα και τα 25 διηγήματα που περιλαμβάνονται στη νέα της συλλογή «Κονέκτικατ», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν (περισσότερα για το βιβλίο δείτε εδώ). Πρόκειται για ιστορίες, πάντα επίκαιρες με τις ίδιες απορίες και αγωνίες διαχρονικά.

Στέργια, πες μας λίγα λόγια για το νέο σου βιβλίο «Κονέκτικατ».

Το «Κονέκτικατ» είναι μια συλλογή με εικοσιπέντε διηγήματα που έχουν ως κοινό παρονομαστή τη βία. Μπορεί η βία να είναι σεξουαλική, αλλού να την ασκούμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας, να είναι ταξική, να συμβαίνει μέσα στις οικογένειες, να είναι ψυχολογική, να προκύπτει από τις κοινωνικές συμβάσεις, να είναι απάντηση σε θέματα τιμής. Ο κάθε ήρωας αντιδρά ή και δεν αντιδρά στην πίεση που του ασκείται, στον αφανισμό της προσωπικότητάς του και εμείς ως αναγνώστες μπαίνουμε είστε στη θέση του θύτη είτε στη θέση του θύματος με σκοπό  να κατανοήσουμε μερικά γιατί.

Γιατί έδωσες αυτόν τον τίτλο;

Υπάρχει μέσα στη συλλογή ένα διήγημα το «Κονέκτικατ» όπου ένας μαθητής ανοίγει πυρ στο σχολείο του στην Αμερική. Τα θύματα είναι πολλά, η ιστορία γνωστή, οικεία πια και σε εμάς εδώ. Αυτό που ενδιαφέρει είναι η αντίδραση στο γεγονός που είναι κι άλλα όπλα για προστασία. Η νομοτέλεια της σφαίρας και η διαπίστωση ότι κύκλος της βίας είναι εδώ για να συνεχιστεί, θεώρησα ότι λειτουργεί σαν ομπρέλα για τις υπόλοιπες βιαιότητες των ιστοριών που δεν είναι μικρότερες ή μεγαλύτερες, αλλά διαφορετικές.

Ποια είναι η μεγαλύτερη βία που ασκείται στην εποχή μας;

 Ω είναι τόσο βάρβαρα όλα… Η βία που σου ασκείται από την οικογένεια και την κοινωνία να είσαι κάτι άλλο από αυτό που είσαι ή θέλεις να είσαι, η εργασιακή βία την οποία οι περισσότεροι αποδεχόμαστε για λόγους επιβίωσης, η βία που σε κάνει ανήμπορο και μικρό.

Ποιο είναι το πιο περίεργο μέρος που έχεις γράψει διήγημα;

Δεν ξέρω αν είναι περίεργο αλλά το Αρνητικό 13, ένα βιβλίο που γράψαμε μαζί με τη Μαίρη Γεωργίου και στο οποίο είναι σαν να ανταλλάζουμε επιστολές, γράφτηκε στο χωριό μου στα Ζωνιανά με φόντο προβατάκια, ρακές και μπαλωθιές. Η Κρήτη αναπόφευκτα αποτυπώθηκε στις σελίδες του.

Πότε γράφεις ποιήμα και πότε ιστορία;

 Σίγουρα πάντως δεν τα κάνω μαζί. Για να καθίσω να γράψω σημαίνει ότι μου έχει δημιουργηθεί η ανάγκη να το κάνω. Στα ποιήματα αυτή η ανάγκη είναι επιτακτική και σωματοποιείται, νιώθω λίγο σαν καζάνι που βράζει. Στις ιστορίες τα πράγματα έχουν μια σειρά, είναι μια απόφαση που με κάνει να θέλω να μιλήσω για κάποια θέματα. Τα κρατάω λίγο περισσότερο στο κεφάλι μου και όταν έρθει η ώρα τις απελευθερώνω.

Είναι βολικό ή άβολο να δείχνει κανείς περισσότερα από όσα θέλει;

Υποθέτω ότι οτιδήποτε σε αναγκάζει να κάνεις κάτι που δεν θέλεις σε κάνει να αισθάνεσαι άβολα. Στη συγγραφή εσύ ελέγχεις το πόσο θα εκτεθείς, εσύ μόνο έχεις την ευθύνη.

Πόσο εύκολο είναι να γράφεις, να μεταφράζεις και να είσαι μαμά; Υπάρχει τυπικό 24ώρο;

Μου αρέσει που δουλεύω από το σπίτι. Όμως όταν έχεις μικρό παιδί είναι πολύ δύσκολο. Δεν μπορεί να καταλάβει γιατί η μαμά ενώ είναι εδώ δεν παίζει μαζί μου, γιατί κλείνεται στο γραφείο της. Πλέον η κόρη μου λέει ότι είναι βοηθός συγγραφέα. Πολλές φορές το μεσημέρι αφού γυρίσει από το νηπιαγωγείο και φάμε, μιλήσουμε, διαβάσουμε κάθεται σε ένα μικρό γραφειάκι δίπλα από το δικό μου και «δουλεύει» κι εκείνη. Γενικά τώρα με τα σχολεία δυσκολεύομαι να προσαρμοστώ στο πρωινό ωράριο. Ξυπνάω στις 7:30 και για έναν άνθρωπο όπως εγώ που λειτουργώ καλύτερα στην ησυχία της νύχτας, όλο αυτό είναι τρομερή αλλαγή. Θα την πάω στο σχολείο, θα γυρίσω να κάνω μετάφραση, λίγο πριν τη 1 που θα πρέπει να είμαι πάλι στο σχολείο για να την πάρω, θα κάνω στα πεταχτά ένα συμμάζεμα, ένα άπλωμα, ένα φαγητό. Τα απογεύματα που η Μάντη έχει μπαλέτο, φεύγουν νεράκι, οπότε θα συνεχίσω τη μετάφραση αφού κοιμηθεί για βράδυ. Αν δεν έχω νυστάξει κι εγώ με τόσα παραμύθια που διαβάζουμε πριν τον ύπνο…

Ετοιμάζεις νέο βιβλίο;

Νέα βιβλία! Τέσσερα βιβλία για παιδιά, το δεύτερο μέρος της σειράς ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΑΙΔΙ (εικ. Σοφία Γαλή, εκδ. Ελληνοεκδοτική) με τίτλο «Θυμωμένο γαλατάκι» που απευθύνεται σε παιδιά προσχολικής ηλικίας, ένα βιβλίο το οποίο περιμένω με λαχτάρα και λέγεται «Η Ντουλάπα» (εκδ. Ποταμός) σε εικόνες Ζακλίν Πολενάκη, μια ιστορία για παιδιά 8+ με τίτλο «Ροζ ελέφαντας στο δωμάτιο» (εκδ. Ελληνοεκδοτική) σε εικονογράφηση Ναταλίας Καπατσούλια και το γιορτινό μας, «Τα Χριστούγεννα της Πραλίνας» εικονογραφημένο από τον Παναγιώτη Τσαούση που θα κυκλοφορήσει από τις εκδ. Παρισιάνου.

Ευχαριστούμε πολύ!

Σχόλια

Συνεντεύξεις

Περισσοτερα στην κατηγορια Συνεντεύξεις

Copyright © 2015-2016 Clevernews