Συνεντεύξεις

Βούλα Ηλιάδου: “Πίστευα και πιστεύω σ’ αυτό που γράφω”

Βούλα Ηλιάδου: “Πίστευα και πιστεύω σ’ αυτό που γράφω”

Η ενηλικίωση ενός εφήβου, η αγάπη, η φιλία, μια τελείως ρεαλιστική πραγματικότητα, πρωταγωνιστούν σε ένα υπερφυσικό και υπερεαλιστικό παιχνίδι, στο νέο βιβλίο της Βούλας Ηλιάδου «Ο πλανήτης των ψυχών» από τις εκδόσεις Βακχικόν (περισσότερα για το βιβλίο δείτε εδώ).

 Κυρία Ηλιάδου, πείτε μας λίγα λόγια για το νέο σας βιβλίο.

Το βιβλίο μου ”Ο Πλανήτης των Ψυχών” αναδεικνύει τρία θέματα ταυτόχρονα, που είναι κυρίαρχα ζητούμενα στη ζωή του ανθρώπου: Μια μοναδική φιλία, μια άνευ όρων αγάπη πέρα από στερεότυπα και το ταξίδι της ψυχής μετά θάνατον στον κόσμο των Πνευμάτων, που είναι το κυρίαρχο θέμα στο έργο μου.

Ένα θέμα φορτωμένο με το μυστήριο της μετάβασης της ψυχής στο άγνωστο, θέμα που το αντιμετώπιζα πάντα με δέος, αλλά και ένα περίεργο ένστικτο εμφορούμενο από πίστη και ελπίδα για την μετά θάνατον ζωή. Γιατί πίστευα και πιστεύω σ’ αυτό που γράφω. Σ’ αυτό που παραπέμπει στο ”Σπήλαιο” του Σωκράτη όπως το περιέγραψε ο μαθητής του ο Πλάτωνας.

Εκεί, μετά από ένα ατέλειωτο ”οδοιπορικό” με εναλλασσόμενα τα υπερκόσμια σκηνικά, μεταφέρεται η ψυχή του ημιθανούς ήρωά μου (μετά από ένα τραγικό δυστύχημα που τον αφήνει σε κωματώδη κατάσταση) στον ”Πλανήτη των Ψυχών”, το ”σπήλαιο” που έλεγε ο Σωκράτης.

Στο ”σπήλαιο”, λοιπόν, συναντά ”θνητούς” ήρωες της επίγειας ζωής  και ”αθάνατους” της ιστορίας. Όλοι γίνονται δεκτοί και ”συνυπάρχουν” με τους δεσμώτες του αλληγορικού σπηλαίου του Σωκράτη, όπως τους είχε περιγράψει ο Πλάτωνας. Η παρουσία τους εκεί δεν είναι εικονική, αλλά ουσιαστική, διαλεκτική, και μοιάζει να είναι συνέχεια της επίγειας, η οποία αναβιώνει μέσα από τις ατομικές ή συλλογικές αναμνήσεις τους.

Εκεί μεταφέρεται η – μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας – ψυχή του ήρωά μου, ο οποίος βιώνει – ωσεί νεκρός – δεδομένα εξωπραγματικά που άπτονται του χώρου της Μεταφυσικής, μέχρι τη στιγμή που θα ξυπνήσει (απ’ την κωματώδη κατάσταση που βρίσκεται) στο Νοσοκομείο.

Καθετί πρέπει να το χαίρεται κανείς στην ώρα του για να μην το έχει απωθημένο στα γεράματά του». Συμμερίζεστε αυτή την άποψη ή «κάλλιο αργά, παρά ποτέ»;

Τη δεύτερη άποψη υποστηρίζω, φυσικά, γιατί η πρώτη αφορά αυτούς που πιστεύουν σε ηλικιακά στερεότυπα, που – όπως αποδεικνύω στο μυθιστόρημά μου – δεν υφίστανται αν μιλάμε για την πραγματική αγάπη, την άνευ όρων και προϋποθέσεων αγάπη, σαν αυτή που έδεσε τον Αλέξανδρο Νοταρά (πρωταγωνιστή της ιστορίας) με την μητέρα του καλύτερου φίλου του (Μάξιμου Καντακουζηνού), την Μυρτώ.

Με τα φτερά της φαντασίας, της πίστης και των λίγων ”μεταθανάτιων” μαρτυριών που είχα στη διάθεσή μου, ”είδα” την ψυχή του ήρωά μου – απελευθερωμένη απ’ το βάρος του σώματος – να πορεύεται σ’ έναν άλλον Πλανήτη ανεξερεύνητο, όπου γίνονται δεκτοί οι ”θνητοί” ήρωες της επίγειας ζωής  και οι ”αθάνατοι” της ιστορίας.

Πώς φαντάζεστε τον πλανήτη των ψυχών;

Όπως τον περιγράφω στο ομώνυμο βιβλίο  μου. Πότε σκοτεινό και πότε υπέρλαμπρο, μυστηριώδη, απόκοσμο, γεμάτο ”σπήλαια” ψυχών, ένα από τα οποία – το πιο ευφάνταστο, μεγαλόπρεπο και ασύγκριτο – αυτό που ”φιλοξενεί” τις ψυχές των ιστορικά ανώνυμων και ”επώνυμων” τεθνεώτων Ελλήνων.

Ποιο θεωρείτε καταφύγιο στη ζωή σας;

Τις αξίες με τις οποίες μεγάλωσα με πρώτη απ’ όλες την άνευ όρων αγάπη για την πατρίδα. Τις αξίες που μας κληροδότησαν οι πρόγονοί μας οι οποίες δεν ξέφτισαν, όπως πιστεύουν λανθασμένα πολλοί. Αυτό που ξέφτισε είναι η πίστη μας σε αυτές και όχι αυτές καθ’ αυτές οι αξίες…

Υπάρχει στοιχείο του εαυτού σας που φοβάστε να αντιμετωπίσετε;

Φοβάμαι την αυθορμητικότητα και ειλικρίνειά μου, γιατί δεν… συνάδει με την εποχή μας. Μια εποχή όπου κυριαρχεί και επιβραβεύεται η υποκρισία, η διπροσωπία και το ψεύδος… Μέσα στον κόσμο αυτό επόμενο είναι να παραμορφωθεί η δημοκρατία, με οδυνηρές επιπτώσεις στην ελευθερία του Τύπου ο οποίος τροχοδρομεί στις ράγες της λογοκρισίας…

Ποια πιστεύετε ότι είναι η μεγαλύτερη κοινωνική αδικία στην εποχή μας;

Αυτή που ενισχύει τα κοινωνικά, αναχρονιστικά στερεότυπα, με αποτέλεσμα να μένουν στο περιθώριο άτομα ασυμβίβαστα με το κατεστημένο,  το οποίο εξακολουθεί να ρίχνει στον Καιάδα άτομα τρίτης ηλικίας και άτομα με ειδικές ανάγκες και κοινωνικές ή ατομικές ιδιαιτερότητες, ενώ παράλληλα αρνείται πεισματικά να αποκαταστήσει στην ολότητά τους τα δικαιώματα της γυναίκας.

Ετοιμάζετε επόμενο βιβλίο;

Ναι. Αυτήν τη φορά πρόκειται για κοινωνικό δράμα (”Το λάθος του πεπρωμένου”), πλημμυρισμένο από συναισθήματα, ανατροπές και αλήθειες…

Σχόλια

Συνεντεύξεις

Περισσοτερα στην κατηγορια Συνεντεύξεις

Copyright © 2015-2016 Clevernews