Συνεντεύξεις

Κωνσταντίνος Τρικουνάκης: «Ο πανδαμάτωρ έρωτας έχει πάντα τη λύση και για τα μεγαλύτερα αδιέξοδα»

Κωνσταντίνος Τρικουνάκης: «Ο πανδαμάτωρ έρωτας έχει πάντα τη λύση και για τα μεγαλύτερα αδιέξοδα»

Το νέο μυθιστόρημα του Κωνσταντίνου Τρικουνάκη που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Bell φέρει τον τίτλο «Αλέξανδρος και Εσπέρια- Μικρά διατριβή εις την εξαπάτησιν» και μάς ταξιδεύει στα τέλη του 9ου αιώνα (περισσότερα για το βιβλίο δείτε εδώ). Πρόκειται για μία ιστορία έρωτα και κατασκοπείας στην Κωνσταντινούπολη επί Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Κύριε Τρικουνάκη, πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο.

Θα έλεγα πως είναι μια κατασκοπική-ερωτική περιπέτεια που στη εξέλιξή της, παρακολουθεί τα ιστορικά γεγονότα. Δυο άνθρωποι, ο Αλέξανδρος και η Εσπερία, ταγμένοι σε αντιμαχόμενους σκοπούς και που ο ένας προσπαθεί να “εξουδετερώσει” τον άλλο, σε ένα ανελέητο κυνηγητό. Όλα τα μέσα, ακόμα και ο φόνος χρησιμοποιούνται και το διακύβευμα είναι η ίδια η Πόλη. Οι ήρωες φέρονται να διαμορφώνουν την Ιστορία και κινούνται μέσα στα αυθεντικά γεγονότα, βιώνοντας τόσο την εσωτερική σύγκρουση όσο και αυτήν μεταξύ τους. Ο πανδαμάτωρ έρωτας όμως, έχει πάντα τη λύση και για τα μεγαλύτερα αδιέξοδα. Ας μην σταματήσουμε να το πιστεύουμε αυτό κι ας μην αληθεύει καμιά φορά.

Γιατί επιλέξατε να γράψετε για αυτή την ιστορική περίοδο;

Η αρχική σύλληψη βασίστηκε σε ένα αστείο που ήθελα να κάνω. Όσο σκάλιζα τα σκόρπια και δυσεύρετα στοιχεία, τόσο εντυπωσιαζόμουν από την πληροφορία. Πλούσια σε ανατροπές, καινοτομίες, ανακαλύψεις, ανακατατάξεις, νέα υλικά, που ενώ θεωρείται “σκοτεινή” πρόβαλε λαμπερή, τόσο στο Βυζάντιο όσο και στον αραβικό κόσμο, την ώρα που ο υπόλοιπος κόσμος είχε βυθιστεί στο βαρβαρισμό. Βέβαια η πρόθεσή μου δεν είναι να γράψω Ιστορία, αλλά τις ιστορίες ανθρώπων που την έζησαν. Στο συγκεκριμένο, την περίοδο της αραβοκρατίας στην Κρήτη (824-961 μ.Χ.). Θα θεωρήσω επιτυχία να πω μερικές εντελώς διαφορετικές ιστορίες καλύπτοντας όλο το διάστημα. Όσοι έχουν διαβάσει το προηγούμενο βιβλίο μου το “Μίστικο” νομίζω θα συμφωνήσουν πως τα αναγνώσματα δεν μοιάζουν και πολύ πέρα από το γεγονός ότι παρακολουθούν την Ιστορία.

Είναι προτιμότερο να εξαπατάς ή να σε εξαπατάνε;

Θεωρώ την εξαπάτηση θλιβερή πρακτική και δεν θα τη δικαιολογούσα παρά μόνο σαν ύστατο μέσον άμυνας. Άλλωστε λίγο-πολύ, όλοι την έχουμε βιώσει είτε σε προσωπικό είτε σε ομαδικό επίπεδο και ουδέποτε ήταν ευχάριστη. Παραμένει γεγονός όμως ότι πολλοί αρέσκονται να εξαπατούν τους άλλους, συχνά χωρίς ουσιαστική απολαβή.

Ποιο θεωρείτε πιο αποτελεσματικό «εργαλείο», τον πόλεμο, τη σοφία ή την εξαπάτηση;

Δυστυχώς ο άνθρωπος προτού αποκτήσει στοιχειώδη σοφία, είδε ότι η ισχύς και ένα ακόντιο ή ρόπαλο, ήταν πολύ αποτελεσματικά. Για όσους δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν ισχύ, η εξαπάτηση ήταν μια ικανή εναλλακτική. Αυτό συμβαίνει συνεχώς μέχρι σήμερα. Αυτό κάνουν τα έθνη, οι κοινωνικές ομάδες-τάξεις, και φυσικά τα μεμονωμένα άτομα. Ευτυχώς που η σοφία καταφέρνει πότε-πότε να μαλακώνει τον παραλογισμό αυτό. Εν δυνάμει και τα τρία «εργαλεία» μπορεί να είναι αποτελεσματικά, προσωπικά όμως θεωρώ τον πόλεμο και την εξαπάτηση το ίδιο ανήθικα.

Είναι απαραίτητα συστατικά στη ζωή το ψέμα και η εξαπάτηση;

Μου θυμίσατε μια ολονύκτια νεανική φιλοσοφική συζήτηση με έναν φίλο που υποστήριζε πως ναι. Υποψιάζομαι ότι δεν θα απαλλαγούμε ποτέ από αυτά. Ακόμη χειρότερα φοβούμαι πως εξελίσσονται με επιστημονικές μεθόδους και όλοι βλέπουμε ότι η τεχνολογία συνεπικουρεί. Δεν ξέρω λοιπόν αν είναι απαραίτητα, ξέρω όμως πως πρέπει να μάθουμε να τα αντιμετωπίζουμε και πρωτίστως να μην τα ασκούμε οι ίδιοι. Νομίζω ότι έρχονται σε ευθεία σύγκρουση όχι μόνο με την ηθική μα με ιδέες σαν την ελευθερία, τη λογική και την (αυτό)εκτίμηση.

«Αρκεί να έχεις κάτω Θεό». Ποιον θεωρείτε εσείς κάτω Θεό στην εποχή μας;

Αναντίρρητα Θεός έχει ανακηρυχτεί το χρήμα, η οικονομική δύναμη. Όμως αδυνατεί να κάνει τους ανθρώπους ευτυχισμένους. Μπορεί να λύνει κάποια προβλήματα και κυρίως η έλλειψη του να δημιουργεί περισσότερα, μα είναι – όπως πάντα αν θυμηθούμε τον χρυσό ταύρο – ένας κάλπικος Θεός. Υποθέτω ότι κατά καιρούς οι άνθρωποι προβληματιζόμαστε επί τούτου και ιδιαίτερα τώρα στον καιρό της πανδημίας. Διαπιστώνουμε ότι απλά πράγματα όπως να έχεις τη δυνατότητα να βγεις στο δρόμο, να μιλήσεις σε κάποιον και προπαντός να μη φοβάσαι το άγνωστο, είναι πολύ σημαντικά. Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον. Μεγαλουργεί γιατί συνυπάρχει και συλλειτουργεί. Κανείς δεν είναι τίποτα χωρίς τους άλλους. Με αυτό το σκεπτικό θα έλεγα ότι ο πραγματικός θεός είναι η ενσυναίσθηση. Να μπορεί να νοιώθει ο ένας τον άλλο. Αυτό είναι που έχουμε πραγματικά ανάγκη και δυστυχώς, παραμελήσει τόσο πολύ.

Αξίζει να «ξεπουλήσει» κανείς κάτι απ΄ την ψυχή του για τον έρωτα;

Αυτό το απαντά η Εσπερία κάπου στο τέλος του βιβλίου… η σχέση που έπεται του έρωτα, απαιτεί συμβιβασμούς. Αυτό όμως είναι τελείως διαφορετικό από το ξεπούλημα. Υποθέστε λοιπόν ότι ο Α και η Β ερωτεύονται. Καθ’ οδόν ο ένας ή και οι δύο, διαφοροποιούνται προς το χειρότερο. Τότε δε χάνονται κάποια χαρίσματα που έκαναν ερωτεύσιμα αυτά τα άτομα; Εκτός κι αν παρανοούμε σαν έρωτα το σαρκικό πάθος, τότε όχι μόνο δεν πρέπει να ξεπουλιέται κανείς αλλά αντιθέτως, μέσα από προσπάθεια να βελτιώνεται. Θαρρώ πως είναι και ο μοναδικός τρόπος να κρατηθεί ζωντανός ο έρωτας καθώς θα βάλλεται από την καθημερινότητα.

Επιτρέψτε μου να μπω στον πειρασμό να σάς ζητήσω σχόλιο για τη φωτογραφία σας.

Η πρόθεσή μου ήταν να φωτογραφηθώ στον πλάτανο, όπου κατά το μύθο ο Δίας συνευρέθη με την Ευρώπη, αφού την έφερε στην Κρήτη και τον προίκισε να είναι αειθαλής. Ο γέρος πλάτανος στο σημείο αναφοράς φαινόταν να καλύπτει τα δεδομένα. Λίγο αργότερα όμως αποδείχτηκε ότι ο πραγματικός (σύμφωνα με την πινακίδα της αρχαιολογίας) ήταν λίγα βήματα πιο μακριά και φαινόταν νεαρός, λεπτόκορμος και ζωηρός καθώς ήταν. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η εξαπάτηση μου προέρχεται από μένα τον ίδιο, αφού πίστεψα αυτό που περίμενα να δω. Κράτησα τη φωτογραφία σαν υπενθύμιση ενός σπουδαίου μαθήματος.

Ετοιμάζετε νέο βιβλίο;

Υπάρχουν αρκετές ιδέες που περιμένουν την ώρα τους. Δοκιμάζω τις ικανότητές μου στο διήγημα επιστημονικής και μη φαντασίας αλλά είμαι μακριά από κάποια έκδοση. Επιθυμώ διακαώς να γράψω ένα ψυχολογικό μυθιστόρημα για θέματα που έχω δει από κοντά. Όμως αυτό που είναι στα σκαριά – κι εδώ ομολογώ μια αστοχία μου- είναι ακόμα μια περιπέτεια στην ίδια εποχή με διαφορετικό χαρακτήρα πάλι. Η αστοχία είναι πως ενώ το ολοκλήρωσα πριν από το πρόσφατα εκδοθέν, ήταν μάλλον πολύπλοκο κάτι που ουδείς επιθυμεί. Δικαίως αν συμφωνήσουμε πως η απλότητα εμπεριέχει ομορφιά. Έτσι αισιοδοξώ να ακολουθήσει το «Το χαμένο βιβλίο των αριθμών».

Σάς ευχαριστούμε πολύ!

Σχόλια

Συνεντεύξεις

Περισσοτερα στην κατηγορια Συνεντεύξεις

Copyright © 2015-2016 Clevernews