Συνεντεύξεις

Νίκος Φαρούπος: «Ο άνθρωπος δυσκολεύεται να αλλάξει οτιδήποτε, ακόμα κι όταν η αλλαγή είναι προς όφελός του»

Νίκος Φαρούπος: «Ο άνθρωπος δυσκολεύεται να αλλάξει οτιδήποτε, ακόμα κι όταν η αλλαγή είναι προς όφελός του»

Το νέο βιβλίο του Νίκου Φαρούπου «Έγκλημα στην Αντίπαρο» από τις εκδόσεις Κέδρος (δείτε εδώ) είναι η απόδειξη ότι η σύγχρονη ελληνική αστυνομική λογοτεχνία δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από την αντίστοιχη παγκόσμια…Μπορεί το καλοκαίρι να μας εγκαταλείπει σιγά- σιγά, μπορεί το έγκλημά μας να γίνεται σε ένα απ’τα ομορφότερα αιγαιοπελαγίτικα νησιά, αλλά το συγκεκριμένο βιβλίο σε κεντρίζει τόσο, που μπορεί να διαβαστεί και να σε «αναγκάσει» να συνεχίσεις τις καλοκαιρινές σου διακοπές νοερά.

Η ιστοσελίδα μας φιλοξένησε το συγγραφέα, ο οποίος μας μίλησε για το νέο του αυτό βιβλίο:

Γιατί επιλέξατε για το έγκλημά σας την Αντίπαρο;

Κατάγομαι από την Αντίπαρο. Μεγάλωσα στο Περιστέρι και την Κυψέλη,αλλά έζησα στο νησί σχεδόν όλα τα παιδικά και τα εφηβικά μου καλοκαίρια και αρκετά από τα νεανικά.  Δύο γιαγιάδες και ένας παππούς γεννήθηκαν εκεί (ο άλλος ήταν Υδραίος καπετάνιος που παντρεύτηκε τη γιαγιά Αγαπία κι έμεινε στο νησί). Γνωρίζω λοιπόν καλά τους ανθρώπους και τον τόπο. Ο χαρακτήρας του αστυνόμου Ρούσσου έχει και αρκετά δικά μου στοιχεία.

Μια πολύ επιτυχημένη ατάκα σας στο βιβλίο είναι ότι όσο μεγαλώνει ο ήρωάς μας προσθέτει τα 3 K: κιλά, κομφορμισμό και κυνισμό. Πιστεύετε ότι αυτό συμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους με το πέρασμα του χρόνου;

Όχι, δεν συμβαίνει σε όλους. Πολλοί άνθρωποι, είναι αλήθεια, παίρνουν κιλά (καθιστική ζωή γαρ), βαραίνουν ψυχικά και σωματικά, ενώ βολεύονται κοινωνικά, πνευματικά και οικονομικά με το πέρασμα του χρόνου γι’ αυτό και είναι δύσκολο να δεχτούν αλλαγές στη ζωή τους. Άλλωστε ο άνθρωπος απεχθάνεται τις αλλαγές, όλες τις αλλαγές, από το να αλλάζει δρομολόγιο για να πάει στη δουλειά του (είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι του δημιουργεί άγχος), όπως επίσης κατοικία, πόλη, τόπο εργασίας ή και ταίρι. Δυσκολεύεται να αλλάξει οτιδήποτε, ακόμα κι όταν η αλλαγή είναι προς όφελός του.  Tο τρίτο Κ, ο κυνισμός δηλαδή, δεν είναι τίποτα άλλο, κατά τη γνώμη μου, από ακραίος ρεαλισμός, σφυρηλατημένος από ιδεολογικές διαψεύσεις χρόνων. Ο Μπέρναρντ Σω ταυτίζει τον κυνισμό με την παρατηρητικότητα, άλλοι με την ωμή ειλικρίνεια.

eglimastinantiparo

 

Γιατί κανένα ον δεν αισθάνεται ευτυχισμένο στο παρόν; Ποιο είναι για εσάς εκείνο το στοιχείο που η απόκτησή του μας φέρνει πιο κοντά στην ευτυχία ;

Η φράση είναι του Σοπενχάουερ και πρέπει να τονίσουμε ότι αφορά τη σχέση της ευτυχίας με το παρόν, το τώρα, για να τη διαχωρίσουμε από μια κατάσταση διαρκείας, όπως π.χ. μιας ευτυχισμένης σχέσης ή μιας ευτυχισμένης ζωής. (Ο Λάιμπνιτς δεν δέχεται ότι υπάρχει ευτυχισμένη ζωή αλλά μόνο ευτυχισμένες μέρες.) Σε καταστάσεις λοιπόν του παρόντος όπου το συναίσθημά μας ξεχειλίζει από ευτυχία ο χρόνος  παίζει ύπουλα παιχνίδια. Κυλά με εξωφρενική ταχύτητα και δεν μας επιτρέπει να απολαύσουμε αυτή την υπέροχη συναισθηματική κατάσταση «νιρβάνας», κατά τη διάρκεια της οποίας οι ενδορφίνες μας πλημμυρίζουν τον εγκέφαλο. Γι’ αυτό και συνηθίζουμε να λέμε ότι η ευτυχία βρίσκεται σε στιγμές. Δυστυχώς όμως τις στιγμές εκείνες ο νους μας ταξιδεύει σε ονειρικές καταστάσεις με αποτέλεσμα να χάνουμε εγγραφές του παρόντος. Η ταχύτητα λοιπόν με την οποία κυλάει ο χρόνος παρασύρει και την αίσθηση της ευτυχίας. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να την αναπολήσουμε αργότερα ώστε να συνειδητοποιήσουμε ‘’πόσο ευτυχισμένοι’’ υπήρξαμε τότε.

Ουσιαστικά λοιπόν εξιδανικεύουμε το παρελθόν γιατί απλούστατα δεν μπορούμε στο παρόν να αισθανθούμε την ευτυχία σε διάρκεια, για να συμπληρώσω, ο ασεβής, τη φράση του Σοπενχάουερ. Να προσθέσω ότι μόνο το τελευταίο τρίμηνο του 2013 κυκλοφόρησαν στη Δύση περίπου χίλια βιβλία με θέμα την ευτυχία. Το Αναζητώντας την ευτυχία του Επίκουρου επανεκδόθηκε στην Ιταλία πριν από λίγα χρόνια κι έγινε μπεστ σέλερ.  Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι σύγχρονες έρευνες απέδειξαν ότι πιο κοντά στην ευτυχία μας φέρνουν οι αρμονικές κοινωνικές σχέσεις, όπως η φιλία και η συντροφικότητα (αυτά λέει και ο Επίκουρος). Και βεβαίως μια σχετική οικονομική άνεση. Ούτε ο μεγάλος πλούτος ούτε η φτώχεια βεβαίως.

Έρωτας εναντίον Δικαιοσύνης  σημειώσατε..;

Εδώ με δυσκολεύετε λίγο. Ο έρωτας και η δικαιοσύνη δεν έχουν πολύ καλές σχέσεις. Δυσκολεύονται να συνυπάρξουν. Αν όμως το κατανοήσουν αυτό οι ερωτευμένοι και αποδεχτούν τη σχετικότητα του δικαίου στη σχέση τους, τότε θα διάγουν βίον υπέροχο. Αλλιώς θα έχουν καθημερινές και εξαντλητικές συγκρούσεις ασυνεννοησίας. Αν όμως κάνατε την ερώτηση αυτή σε σχέση με τον αστυνόμο Ρούσσο και το δίλημμά του στο Έγκλημα στην Αντίπαρο, τότε απαντώ ότι αυτό εξαρτάται από το είδος του παραπτώματος. Αν πρόκειται δηλαδή για πταίσμα, πλημμέλημα ή κακούργημα, αν το έγκλημα είναι οικονομικής φύσεως ή πρόκειται για ανθρωποκτονία. Ο έρωτας έχει την τάση να ανακαλύπτει παντού ελαφρυντικά. Σε ειδεχθή εγκλήματα όμως το σωστό είναι η εφαρμογή του νόμου, Dura lex sed lex. Οι πράξεις μας έχουν συνέπειες. Ή τουλάχιστον έτσι πρέπει να είναι.

Ετοιμάζετε κάποια νέα δουλειά;

Έχω έτοιμες δυο συλλογές διηγημάτων, ενώ ετοιμάζω τον δεύτερο αστυνόμο Ρούσσο ο οποίος -καλώς εχόντων- βαδίζει ολοταχώς για τριλογία.

Ευχαριστούμε πολύ για την παραχώρηση της συνέντευξης.

Σχόλια

Συνεντεύξεις

Περισσοτερα στην κατηγορια Συνεντεύξεις

Copyright © 2015-2016 Clevernews