Συνεντεύξεις

Ο Θοδωρής Κούκιας και το «Νεκρό Ψάρι» του στο Clevernews!

Ο Θοδωρής Κούκιας και το «Νεκρό Ψάρι» του στο Clevernews!

Είναι νέος, μας συστήνεται ως συγγραφέας με το «Νεκρό Ψάρι» που, σε αντίθεση με τον τίτλο, είναι ένα πολύ «ζωντανό» βιβλίο. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην αναγνωρίσεις τον εαυτό σου ή οικείο σου πρόσωπο σε κάποιον εκ των ηρώων. Ο αναγνώστης θα ταυτιστεί με τις σκέψεις, τις αντιδράσεις, αλλά και τα γεγονότα, ειδικά αν είναι μεταξύ 20-50 ετών σήμερα.

Θοδωρή, ποιο βιβλίο και ποιον συγγραφέα «κουβαλάς» μέσα σου από τότε που τα διάβασες;

Είναι πολλά. Το καθένα για διαφορετικούς λόγους. Το τελευταίο που διάβασα και δεν μπορώ να ξεκολλήσω από το μυαλό μου είναι το «Κάτω από το ηφαίστειο» του Μάλκομ Λόουρυ. Από τα πιο όμορφα ψυχικά ταξίδια που έχουν περιγραφεί ποτέ. Βιβλίο το οποίο αν γίνει κτήμα κάποιου τότε καταλαβαίνεις ότι μπορείς να συνεννοηθείς μαζί του σε ένα άλλο επίπεδο. Ο εφιάλτης της αυτοκαταστροφής αποκτά γοητευτικές διαστάσεις εδώ. Η πλοκή διαρκεί μια μόλις μέρα όμως αρκεί για εκατό ζωές. Τραγικά αληθινό και σουρεαλιστικό μαζί, στοιχειώνει συνειδήσεις.

 

Στον αιώνα μας, από το 2000 και μετά, θεωρείς ότι έχουμε αξιόλογη ελληνική λογοτεχνία, η οποία θα μπορούσε να συναγωνιστεί επάξια την παγκόσμια; Μπορείς να ξεχωρίσεις σημαντικούς Νεοέλληνες συγγραφείς;

Σαφώς και υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι νέοι συγγραφείς, τους οποίους είμαστε καταδικασμένοι να μην διαβάσουμε ποτέ. Κι αυτό γιατί συνήθως βρίσκονται καταχωνιασμένοι σε σκονισμένα ράφια ή ίσως γιατί συχνάζουν σε λιγότερο δημοφιλή βιβλιοπωλεία. Η αγορά απαιτεί βιβλία «τούβλα». Τόσο σε μέγεθος, όσο και σε ποιότητα. Υπάρχουν εκδοτικοί που δεν μπαίνουν καν σε διαδικασία να ρίξουν μια ματιά σε ένα νέο βιβλίο αν δεν είναι πεντακοσίων σελίδων. Αν μάλιστα δεν πραγματεύεται κάποιον καταραμένο έρωτα τότε είναι καταδικασμένο να μη δει ποτέ το φως μιας βιτρίνας. Τώρα τελευταία είναι στη μόδα η ερωτική λογοτεχνία. Τα άρλεκιν επανεφηύραν τον εαυτό τους, έγιναν πιο χυδαία, πιο στυλιζαρισμένα και πουλιούνται σαν ζεστά τσουρέκια. Κι όμως υπάρχουν πολύ καλές νέες πένες που διαλέγουν να γράψουν για να ερεθίσουν το μυαλό του αναγνώστη και όχι τη λίμπιντό του. Προσωπικά από τους νέους συγγραφείς εκτιμώ πολύ τον Δημήτρη Νίκου για το ήθος που κουβαλάει στη γραφή του, τον Πασχάλη Πράντζιο για το λυρισμό του, για τον σεβασμό του στην ελληνική γλώσσα. Μου αρέσει και ο Καλπούζος γιατί σέβεται το κοινό του και κάνει πάντα στοχευμένη έρευνα πριν γράψει κάτι, και η Αλκυόνη Παπαδάκη γιατί γράφει αληθινά. Η συμβουλή μου στο φιλαναγνωστικό κοινό που ψάχνει να διαμορφώσει άποψη για τη νέα ελληνική λογοτεχνία είναι να «σκάψει» τα ράφια των βιβλιοπωλείων, να αναζητήσει νέες φωνές στο διαδίκτυο και να προσπεράσει την ακριβοπληρωμένη βιτρίνα.

Πες μας λίγα λόγια για το πώς προέκυψε το «Νεκρό Ψάρι».

Έχοντας σπουδάσει οικονομικά και βιώνοντας μια σειρά από τραγελαφικές καταστάσεις σε χώρους εργασίας τόσο στην Ελλάδα όσο και όσο εξωτερικό, ήθελα να διηγηθώ μια ιστορία για τα προβληματικά περιβάλλοντα εργασίας… για τον τρόπο που οι επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν τον παράγοντα άνθρωπο. Είναι ένας άλλος κόσμος η αγορά εργασίας. Έχει τους δικούς της κανόνες. Το βιβλίο στηλιτεύει τη σημερινή εργασιακή πραγματικότητα. Είναι αληθινό, δηκτικό. Με τον ερχομό της κρίσης η κατάσταση ξέφυγε από κάθε έλεγχο. Ο κάθε κομπλεξικός εργοδότης έχει μετατρέψει το άλλοθι της οικονομικής δυσπραγίας σε μαστίγιο στην πλάτη του εργαζόμενου. Οι επιχειρήσεις στήνουν μονόπρακτα και ψάχνουν πρωταγωνιστές στο θέατρο του παραλόγου. Σκοπός του βιβλίου είναι να αποδομήσει τη σύγχρονη εργασιακή κουλτούρα και να σατιρίσει τα ξενόφερτα ήθη, κλείνοντας ταυτόχρονα το μάτι σε όσους βιώνουν αντίστοιχες κωμικοτραγικές καταστάσεις.

Βρήκαμε τον τίτλο και τον συμβολισμό του τρομερά εύστοχο. Έχεις συναντήσει αρκετά «νεκρά ψάρια» στη ζωή σου;

Ο τίτλος είναι όντως συμβολικός, δανεισμένος από την επιστήμη της επικοινωνίας. Και επιδέχεται πολλές αναγωγές. Πολλά «νεκρά ψάρια» έχω συναντήσει και είμαι σίγουρος θα γνωρίσω και περισσότερα στην πορεία. Το ζήτημα είναι να μην τσιμπάς στο δολερό τους αγκίστρι και να συνεχίζεις να διεκδικείς αυτό που πιστεύεις ότι αξίζεις. Στο δρόμο μας θα συναντήσουμε πολλούς που θα μας πουν «δεν κάνεις γι αυτό…», είτε γιατί είναι κομιστές εντολών είτε γιατί δεν αντέχουν τη στόφα του οραματιστή, του ονειροπόλου. Ας τους αφήσουμε «γαντζωμένους» και ας κολυμπήσουμε σε καθαρές θάλασσες.

Στο βιβλίο σου συναντούμε διάφορους τύπους ανθρώπων, που αντιμετωπίζουν τη σκληρή σύγχρονη πραγματικότητα. Μερικοί εξ αυτών γίνονται και θύματα ρατσισμού. Πιστεύεις σε αυτό που αναφέρεις ότι «ο ρατσισμός είναι ένστικτο καταχωνιασμένο στο σεντούκι της έκτακτης ανάγκης»; Δε θεωρείς, δηλαδή, ότι είναι συνειδητή πεποίθηση και επιλογή στάσης ζωής;

Χαίρομαι που εντοπίσατε αυτή τη φράση. Πολλοί από εμάς φυλάμε σεντούκια όπου καταχωνιάζουμε τα πιο ποταπά μας ένστικτα. Η αίσθηση της ασφάλειας είναι ο καλύτερος κλειδοκράτορας. Όταν κάποιος καταπιέζεται όμως θα ανοίξει το σεντούκι και θα ανασύρει ότι βρει μπροστά του. Ο έλληνας έχει ανασύρει και το ρατσισμό ανάμεσα σε άλλα αυτό ο χρονικό διάστημα. Δεν ξέρω αν είναι συνειδητή επιλογή. Πιο πολύ δανεική μου κάνει. Νομίζω είναι αποπαίδι της κρίσης. Θέλει κάπου να ξεσπάει ο άλλος, όλοι του φταίνε. Δεν έχει δικαίωμα ο έλληνας να είναι ρατσιστής. Τον έχει βιώσει στο πετσί του. Είναι νωπές ακόμη οι μνήμες της ξενιτιάς.

Ευχαριστούμε πολύ.

Περισσότερα για το  βιβλίο μπορείτε να δείτε εδώ.

Σχόλια

Συνεντεύξεις

Περισσοτερα στην κατηγορια Συνεντεύξεις

Copyright © 2015-2016 Clevernews