Συνεντεύξεις

Πηγή Μπελώνη: «Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τις αντιδράσεις του σε δύσκολες συνθήκες»

Πηγή Μπελώνη: «Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τις αντιδράσεις του σε δύσκολες συνθήκες»

Ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο για το ναυάγιο του πλοίου «Ηράκλειον» στη Φαλκονέρα κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Κέδρος (περισσότερα για το βιβλίο δείτε εδώ).

Ο τελευταίος διασωθείς Παναγιώτης Αντ. Μπελώνης μαζί με την κόρη του Πηγή Μπελώνη κατέγραψαν την εμπειρία που είχε ζήσει ο ίδιος, την οποία εμπλούτισαν με μαρτυρίες, αλλά και στοιχεία της δικογραφίας, παραδίδοντάς μας ένα πληρέστατο κείμενο για το τί συνέβη τις τραγικές εκείνες ώρες του ναυαγίου, αλλά και τις επόμενες ημέρες. Δυστυχώς, ο ίδιος δεν πρόλαβε να το δει ολοκληρωμένο και δημοσιευμένο, αφού πέθανε το 2009. Η κυρία Μπελώνη μάς έκανε την τιμή να μιλήσει στην ιστοσελίδα μας για το «ΗΡΑΚΛΕΙΟΝ» SOS ΒΥΘΙΖΟΜΕΘΑ. Η μαρτυρία του τελευταίου διασωθέντος από το ναυάγιο της Φαλκονέρας.

Κυρία Μπελώνη, πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο; 

Το βιβλίο βασίζεται στην καταγραφή των πραγματικών γεγονότων του ναυαγίου του επιβατικού πλοίου «Ηράκλειον», το οποίο έγινε στις 8 Δεκεμβρίου του 1966.

Στηρίζεται στις προσωπικές σημειώσεις και αφηγήσεις του τελευταίου διασωθέντος ναυαγού, του πατέρα μου Παναγιώτη Μπελώνη, στις μαρτυρίες των διασωθέντων συντρόφων του, σε συνεντεύξεις με ανθρώπους που ενεπλάκησαν στην προσπάθεια διάσωσης, σε ειδικούς επιστήμονες και κυρίως σε μια πολύχρονη αρχειακή έρευνα. Μελέτησα  τις εφημερίδες της περιόδου εκείνης, τα πορίσματα των ανακριτικών επιτροπών   και των ανακριτικών συμβουλίων των υπουργείων, τα ημερολόγια των πλοίων που διέσωσαν τους επιζώντες ναυαγούς, τις συνεδριάσεις της Βουλής αλλά και τα πρακτικά της δίκης μέσα από τα Γενικά Αρχεία του Κράτους.

Επιθυμία του πατέρα μου ήταν να αναδείξουμε τα πραγματικά αίτια αυτής της τραγωδίας, όπως και το μελανότερο σημείο εκείνης της αποφράδας ημέρας που ήταν η επιχείρηση διάσωσης των επιζώντων ναυαγών. Ο πατέρας μου ένιωθε ότι το όφειλε στους συγγενείς των θυμάτων, αλλά και στην μνήμη όσων χάθηκαν τόσο άδικα.

Πόσο καιρό διήρκεσε η έρευνά σας κ η συγγραφή;

Η έρευνα και η συγγραφή του βιβλίου μας κράτησε 13 χρόνια, με ένα μικρό διάλειμμα δυο ετών περίπου. Όταν έφυγε ο αείμνηστος πατέρας μου, θεώρησα ότι δεν έχει νόημα να συνεχίσω, αφού δεν θα μπορούσε να δει κι εκείνος ολοκληρωμένη τη δουλειά μας. Αργότερα όμως, σκέφτηκα ότι ήταν μεγάλη  επιθυμία του  να εκδοθεί αυτό το βιβλίο και μετά από προτροπές και άλλων ναυαγών αποφάσισα να το ολοκληρώσω.

Θυμάστε την πρώτη σας αντίδραση όταν πρωτακούσατε τη μαρτυρία του πατέρα σας; 

Μεγάλωσα ακούγοντας επανειλημμένα  για το ναυάγιο του «Ηράκλειον». Από μικρό παιδί στην οικογένεια μας γινόταν συχνά αναφορές από τον πατέρα μου, που μας μετέφερε σκόρπιες μνήμες του.  Αλλά και στο φιλικό μας περιβάλλον ήταν αρκετές οι φορές που τον είχα ακούσει να αφηγείται αναλυτικά το χρονικό της τραγωδίας με αποτέλεσμα να έχω εξοικειωθεί πολύ με το γεγονός. Μεγαλώνοντας κατάλαβα το μέγεθος της τραγωδίας συνειδητοποιώντας την απώλεια των εκατοντάδων ανθρώπων και τις εγκληματικές αμέλειες από την πλευρά του κρατικού μηχανισμού.

Ο αείμνηστος Παναγιώτης Αντ. Μπελώνης

Βρήκατε εμπόδια στη συλλογή μαρτυριών, γιατί κάποιοι δε θέλησαν να μιλήσουν. Πιστεύετε ότι είναι καλύτερο να εξωτερικεύει κανείς τη δύσκολη κατάσταση για να την ξεπερνά ή να την κρατά μέσα του προσπαθώντας να την αντιμετωπίσει; 

Η σωματική ταλαιπωρία και το σοκ που υπέστησαν οι περισσότεροι από τους ναυαγούς τους δημιούργησαν τέτοια ψυχικά τραύματα που μετέπειτα δεν ήθελαν να μπουν στην διαδικασία να μιλήσουν για το ναυάγιο. Θεωρούσαν ότι αν ξεκινήσουν την διεργασία της αφήγησης θα νιώσουν ότι ζουν ξανά το ίδιο γεγονός και αυτό θα θρυμμάτιζε την ήδη ραγισμένη ψυχική τους ισορροπία.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν να εξωτερικεύσουν απλά τα αρνητικά συναισθήματά τους, αλλά ένα μεγάλο μαρτύριο που πέρασαν χωρίς να το έχουν επιλέξει.  Οι περισσότεροι δικαιολογημένα δεν το ξεπέρασαν ποτέ.

Μπορώ να τοποθετηθώ εύκολα στο ερώτημα λέγοντας ότι ξεπερνάει κανείς ευκολότερα μια δύσκολη κατάσταση αν φανερώσει τα συναισθήματα του, όμως εδώ είναι κάτι διαφορετικό. Εδώ μιλάμε για μια τραγωδία μεγάλων διαστάσεων. Όσοι επέζησαν πάλεψαν σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες για να παραμείνουν ζωντανοί ενώ συγχρόνως έβλεπαν τον διπλανό τους να χάνει την μάχη και να πνίγεται.

Ναι, μπορώ να τους καταλάβω γιατί βίωσα την αφήγηση αρκετών και ένιωσα πραγματικά ότι το ξαναζούν και υποφέρουν και έτσι πείστηκα ότι δεν υπάρχει τρόπος να το ξεπεράσουν με οποιαδήποτε μέθοδο.  Δεν κρύβω ότι αυτό δημιούργησε και σε μένα μεγάλη συναισθηματική σύγχυση.

Ο πατέρας σας πίστευε στην τύχη; Εσείς πιστεύετε; 

 Είναι αλήθεια ότι ο πατέρας μου μιλούσε για τύχη. Ιδιαίτερα για εκείνη την συγκεκριμένη νύχτα που βρέθηκε ξύπνιος την ώρα που βούλιαζε το πλοίο, που πρόλαβε να βγει έξω, που βρέθηκε το ξύλινο κασόνι στην θάλασσα για να στηριχτεί κι άλλα. Θεωρούσε ότι πολλοί ήταν οι παράγοντες που τον βοήθησαν να σωθεί, αλλά πάντα αναφερόταν και στην τύχη. Εξάλλου, ήταν σίγουρος ότι  μέσα στο καράβι υπήρχαν άντρες πιο δυνατοί και περισσότερο γενναίοι από εκείνον, όπως έλεγε. Άρα, θεωρώ ότι, επειδή ήταν πολύ ισορροπημένος χαρακτήρας και δίκαιος άνθρωπος, ποτέ δεν θα σκεφτόταν ότι «σώθηκα επειδή ήμουν δυνατός και ευφυής».

Προσωπικά, δεν πιστεύω ότι μπορούμε επιστημονικά να αποδείξουμε την ύπαρξη της τύχης, ούτε εκείνος νομίζω πίστευε. Συχνά, ωστόσο, η σύμπτωση αλλά και το μέγεθος του ρίσκου που αναλαμβάνει κάποιος, μπορούν να δημιουργήσουν έναν αποτελεσματικό τρόπο για να διαχειριστεί καταστάσεις που μοιάζουν ασύλληπτες και να εκμεταλλευτεί ευκαιρίες μοναδικές. Βέβαια, πιστεύοντας στην τύχη, εύκολα κάποιος αποκτά αισιοδοξία και αντιμετωπίζει κρίσιμες  συνθήκες με εμπιστοσύνη στον εαυτό του, πράγμα που δίνει προβάδισμα στην επιτυχία του στόχου.

Ποια θα ήταν η πρώτη σας σκέψη αν βρισκόσασταν σε μία παρόμοια κατάσταση; 

Η ερώτηση αυτή δεν είναι πολύ δύσκολη για μένα, γιατί η διερεύνηση του τραγικού ναυαγίου, καθώς και η εμπειρία που απέκτησα μιλώντας με διασωθέντες ναυαγούς, με έχουν εξοικειώσει με το συμβάν. Αν μπορούμε να υποθέσουμε ότι κάποιος μπορεί να εξοικειωθεί με ένα τέτοιου μεγέθους θαλάσσιο ατύχημα. Άρα θεωρώ – γιατί κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τις αντιδράσεις του σε τόσο δύσκολες συνθήκες – ότι η πρώτη μου σκέψη θα ήταν να καταφέρω να εγκαταλείψω έγκαιρα το καράβι που βουλιάζει. Να βγω δηλαδή έξω στην θάλασσα για να μην με πάρει μαζί του στο βυθό.

Δεχτήκατε σχόλιο από αναγνώστη που είχε χάσει δικό του άνθρωπο στο ναυάγιο;  

Ναι, έχω δεχτεί πολλά σχόλια που κάθε φορά με συγκινούν και με γεμίζουν συγχρόνως ικανοποίηση ότι πέτυχα τον στόχο που είχε ο πατέρας μου. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι συνεχίζω να μαζεύω πληροφορίες και να συμπληρώνω την έρευνά μου ώστε σε κάποια από τις επόμενες  επανεκδόσεις να προσθέσω  στοιχεία.  Δυστυχώς, δεν πρόλαβα να το κάνω στην δεύτερη έκδοση, που ήδη κυκλοφορεί και έτσι αποφάσισα να γίνει μετά την παρουσίαση του βιβλίου, κατά την οποία εκτιμώ ότι θα συλλέξω πολλές νέες μαρτυρίες.

Θα γράψετε άλλο βιβλίο;

Ναι, ασφαλώς. Συνεχίζω και γράφω ετοιμάζοντας ένα νέο βιβλίο, το οποίο αναφέρεται και αυτό σε αληθινά γεγονότα. Έχει ιστορικό περιεχόμενο και βασίζεται σε μαρτυρίες και γεγονότα από μια περίοδο που σημάδεψε τον τόπο μου.

Ευχαριστώ πολύ για τη δυνατότητα που μου δώσατε να μιλήσω για το βιβλίο μας. Κλείνοντας θέλω να ευχαριστήσω την καθηγήτριά μου, την Μαρία την Συρρή, για τη διόρθωση – επιμέλεια του βιβλίου μου αλλά και τη συναισθηματική στήριξη που μου πρόσφερε στο δύσκολο αυτό εγχείρημα, τον Γιώργο τον Μπαλαδάκη για το εξώφυλλο, που απέδωσε συγκλονιστικά τη βαθύτερη ουσία του ναυαγίου και τέλος, τον εκδότη μου τον Κέδρο για την τιμή που μου έκανε.

Εμείς σας ευχαριστούμε πολύ!

Σχόλια

Συνεντεύξεις

Περισσοτερα στην κατηγορια Συνεντεύξεις

Copyright © 2015-2016 Clevernews