Συνεντεύξεις

Η Ράνια Σχίζα στο clevernews.gr

Η Ράνια Σχίζα στο clevernews.gr

Αυτό που διακρίνεις βλέποντας τη Ράνια Σχίζα στο γυαλί ή το σανίδι είναι μια γυναίκα με θετική αύρα και με ένα τόσο γλυκό χαμόγελο. Όταν όμως μιλάς μαζί της και τη γνωρίζεις καλύτερα διαπιστώνεις ότι αυτό το χαμόγελο είναι ζωγραφισμένο και στην ψυχή της.

Πρόκειται για μια ηθοποιό με πίστη και συνέπεια όλα αυτά τα χρόνια σε αυτό που κάνει, που φέτος συγκλονίζει ερμηνευτικά στο μονόλογο της Κατερίνας Γιαννάκου, που ανεβαίνει στο θέατρο Olvio.

Η κυρία Σχίζα άνοιξε το σπίτι, την καρδιά, αλλά και τα «χαρτιά» της στην ιστοσελίδα μας, για το οποίο την ευχαριστούμε πολύ.

Κυρία Σχίζα, φέτος σας συναντούμε στο θέατρο, σε έναν μονόλογο, του οποίου το κείμενο είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Πώς νιώσατε όταν το πρωτοδιαβάσατε και τί ήταν εκείνο που σας έκανε να αποφασίσετε ότι θέλετε να το ανεβάσετε;

Για το έργο υπήρχε μια προεργασία με την Κατερίνα Γιαννάκου, με την οποία γίναμε φίλες μέσα από το σήριαλ «Κούκλες» και κατά καιρούς έχουμε συζητήσει διάφορα θέματα που απασχολούν την κοινωνία  μας σήμερα.

Μία ημέρα με πήρε ένα τηλέφωνο και μου είπε έχει μία εικόνα: Μια άδεια θεατρική σκηνή, δύο προβολείς, ο ένας φωτίζει δύο γυναικεία πόδια που πατάνε στη γη και ο δεύτερος δύο αντρικά πόδια που αιωρούνται στον αέρα, που κρέμονται. Η άμεση αντίδρασή μου ήταν να της πω: «Ξεκίνα, γράφτο, το ‘χεις!». Όταν έλαβα το κείμενο, πέρυσι το Σεπτέμβρη, μία ημέρα μετά τα γενέθλιά μου, το διάβασα μονορούφι. Τα συναισθήματα που μου γέννησε ήταν ανάμεικτα, με αναστάτωσε, δε θυμάμαι τί ένιωσα πρώτα, αλλά το πιο ισχυρό συναίσθημα ήταν η συγκίνηση που μου προκάλεσε αυτό το έργο.

Κύριο θέμα του έργου είναι η οικονομική κρίση που βιώνουμε. Δεν είναι όμως μόνο οικονομική η κρίση αυτή που βιώνουμε. Εσείς πώς αντιλαμβάνεστε την κρίση και κατά πόσο σας έχει επηρεάσει;

Η κρίση με έχει βάλει σε μία διαδικασία ενδοσκόπησης. Τί είχαμε, τί χάσαμε και γιατί, ποια λάθη κάναμε. Όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης. Αλλά μεγαλύτερο εκείνοι που μας πετούσαν το καρότο, γνωρίζοντας το άπληστο της ανθρώπινης φύσης. Όταν προσφέρεται κάτι, ποιος είναι εκείνος που δε θα απλώσει το χέρι να πάρει; Έκπτωτοι του παραδείσου είμαστε λόγω της απληστίας μας ούτως ή άλλως. Το καλό της κρίσης είναι ότι πλέον οι άνθρωποι ενδιαφέρονται για την πολιτική, δηλαδή για τον εαυτό τους και τους γύρω τους, για την πολιτεία στην οποία ζουν.

Ίσως θα έπρεπε κάποιες φορές να υπερβούμε κάποιες καταστάσεις, ρισκάροντας τί ενδεχομένως θα χάσουμε. Όταν μπαίνεις σε μια διαδικασία, σε μία συνθήκη που σου επιβάλλουν, επιλέγεις να μπεις. Μπαίνεις επειδή θέλεις, επειδή δεν έχεις τί άλλο να κάνεις, δεν έχει σημασία, σημασία έχει ότι επιλέγεις να μπεις και έχεις την ευθύνη της επιλογής. Έχουμε φτάσει στο σημείο να έχουμε υπερεκτιμήσει τα αγαθά και έχουμε καταντήσει το πιο φτηνό πράγμα στον κόσμο να είναι ο άνθρωπος, ο οποίος έχει γίνει έρμαιο του χρήματος και άλλων αγαθών.

Πρόσφατα διάβασα σε ένα βιβλίο του Παβλόφ που τιτλοφορείται ως «Καφέ Αυγή» και ως υπόθεση έχει το εξής: σε μία κοινωνία, η Κυβέρνηση αποφασίζει να κρατήσει μόνο οτιδήποτε είναι καφέ και να επιβάλλει αυτό ως το μόνο χρώμα. Φαντάσου πόσο μονότονη και αδιάφορη, λοιπόν, είναι η ζωή με ένα μόνο χρώμα. Φτάνεις κάποια στιγμή σε ένα σημείο και σκέφτεσαι τί έχεις κάνει και γιατί συνεχίζεις να κάνεις ακόμα και παράλογα πράγματα, ενώ θα έπρεπε να αντιδράσεις τη στιγμή που έπρεπε, αλλά δεν το έκανες επειδή δεν ήθελες να χαλάσεις την ησυχία σου.

Επίσης πιστεύω ότι η κρίση μπορεί να μας ενώσει. Βέβαια ποτέ δε μπορεί να μας ενώσει κάτι αρνητικό, όπως ο θυμός ή η αγανάκτηση. Μόνο ένα θετικό συναίσθημα μπορεί να μας ενώσει. Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω ότι ο κόσμος νιώθει φόβο, ακόμα και να αγκαλιάσει. Η δύναμη που μπορεί να έχει μια σφικτή αγκαλιά μπορεί να γκρεμίσει το σύμπαν ολόκληρο. Μόνο με θετικά πράγματα μπορούμε να προχωρήσουμε, τα οποία δυστυχώς έχουμε ευτελίσει. Και επιπλέον πρέπει να μιλάμε μεταξύ μας, να επικοινωνούμε. Ακούω τη δικαιολογία της ντροπής, ως αιτιολογία της ελλιπούς επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. Γιατί να ντρεπόμαστε; Άλλο συστολή, που έχει μια γοητεία και άλλο ντροπή. Είμαστε αψυχολόγητοι άνθρωποι, δεν ξέρεις ποτέ πώς θα αντιδράσουμε. Είμαστε σαν το έδαφός μας, βουνό, θάλασσα και πάλι βουνό.

Τί θεωρείτε εσείς «κανονική ημέρα»;

Κανονική ημέρα, κανονικότητα… Πόσο εκνευριστικές λέξεις! Το “κανονικά” πάει πάντα με το πρέπει. Το κανονικός κατά μία έννοια είναι το α-μορφικός, αυτός που δεν έχει τη δική του υπόσταση. Διαφωνώ με αυτή τη λέξη. Προτιμώ το “φυσιολογικός”, που αναδεικνύει τη φύση του καθενός μας, τη μοναδικότητά μας. Ευτυχώς που κάνω αυτή τη δουλειά, η οποία σε «ξεβολεύει» και αυτό επειδή είναι «υπό κρίση». Όταν είσαι υπό κρίση, είσαι σε μία ταραχή, δεν μπορείς να είσαι κανονικός. Το λατρεύω αυτό το πράγμα που κάνω, ειδικά φέτος. Είναι τόσο ζωντανό, δε σε αφήνει να είσαι κανονικός, ως ηθοποιός είσαι και το εργοστάσιο και το προϊόν… Είσαι εκτεθειμένος πάνω στη σκηνή. Ο ηθοποιός είναι σαν ένα μωρό. Κάποιες στιγμές σε εκπλήσσει και ο ίδιος σου ο εαυτός. Όπως και να έχει πάντως δεν μπορείς ποτέ να είσαι «κανονικός».

Ποια είναι τα σχέδιά σας για επόμενη δουλειά στην τηλεόραση;

Η τηλεόραση προς το παρόν δεν είναι στα πλάνα. Θα έπρεπε να είναι κάτι που να μου αρέσει πολύ, να ξέρω το πώς και με ποιους θα λειτουργήσει, για να μπω στη διαδικασία να το σκεφτώ.

Τί εύχεστε για το νέο χρόνο που θα μας συναντήσει σε λίγες ημέρες;

Να είμαστε καλά με τους ανθρώπους που αγαπάμε και να το Νέο Έτος να φέρει δύναμη και να ζωντανέψουμε λίγο, να λάμψει το μάτι μας, να φύγει αυτή η σκοτεινιά και η κατήφεια! Να ενεργοποιηθούμε λίγο…

 

Δείτε περισσότερα για την παράσταση δείτε εδώ.

Επιμέλεια: Γιώτα Σάλμα

Σχόλια

Συνεντεύξεις

Περισσοτερα στην κατηγορια Συνεντεύξεις

Copyright © 2015-2016 Clevernews