Συνεντεύξεις

Τζένη Κόλλια: «Οι Έλληνες έχουμε ένα ανήσυχο πνεύμα εκ φύσεως που όταν αυτό ξυπνά μπορεί να γίνουν θαύματα»

Τζένη Κόλλια: «Οι Έλληνες έχουμε ένα ανήσυχο πνεύμα εκ φύσεως που όταν αυτό ξυπνά μπορεί να γίνουν θαύματα»

Η Τζένη Κόλλια είναι μια εξαίρετη ηθοποιός (θα συμφωνήσουν μαζί μας όσοι παρακολούθησαν τη θεατρική απόδοση του κλασσικού έργου του Λέοντος Τολστόι «Πόλεμος και Ειρήνη», που παρουσιάστηκε το 2019 στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά). Φέτος όμως μάς εξέπληξε, αυτή τη φορά από την καρέκλα της σκηνοθέτιδος στην παράσταση «Πώς να σωπάσω.. », που παίχτηκε στο θέατρο Βράχων το καλοκαίρι και συνεχίζεται το φετινό χειμώνα στο θέατρο Τζένη Καρέζη. Πρόκειται για μια συγκλονιστική μουσική παράσταση με ζωντανή ορχήστρα επί σκηνής, με αφηγητή τον Κώστα Καζάκο και ερμηνευτές τους Χρήστο Θηβαίο, Ανδριάνα Μπάμπαλη, Βιολέτα Ίκαρη και τον Κώστα Τριανταφυλλίδη, υπό τη μουσική διεύθυνση του Γιάννη Παπαζαχαριάκη (περισσότερα για την παράσταση δείτε εδώ).

Κύρια Κόλλια, πείτε μας λίγα λόγια για την παράσταση.

Η παράσταση συνταξιδεύει με τoν περιπλανόμενο Ανθρώπο. Από τον Όμηρο μέχρι και σήμερα. Η τέχνη προσπαθεί  να τονώνει το ηθικό  του ανθρώπου και να τον εμψυχώνει για να μπορέσει να αντέξει την τραγικότητα της ζωής. Η συνάντηση της ποίησης με τη μουσική αποτυπώνεται στην παράστασή μας με αισιοδοξία και δημιουργικότητα  για να μπορέσει ο αγωνιζόμενος και ανήσυχος άνθρωπος να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα.

Αν και δεν είναι μόνο ένα, ποιο είναι το κύριο μήνυμα που θέλετε να περάσετε στο θεατή μέσω αυτής της παράστασης;

Φτάσαμε στο 2022 , κάτι που κάποτε φάνταζε εξωπραγματική χρονολογία , τουλάχιστον σε μένα και ακόμα παλεύουμε και συζητάμε για αξίες, δικαιώματα που θα έπρεπε να έχουν λυθεί ανεπιστρεπτί. Τα μηνύματα είναι ανάλογα με τον παραλήπτη. Εγώ αυτό που θα ήθελα να παίρνει μαζί του ο θεατής όταν φεύγει από την παράσταση θα ήταν η αίσθηση ότι δεν είναι μόνος. Ότι υπάρχουν πολλοί που σκέφτονται τα ίδια με αυτόν , υπάρχουν πολλοί που ονειρεύονται σαν κ αυτόν, υπάρχουν πολλοί που θέλουν να διεκδικήσουν σαν  κι αυτόν και ο μόνος τρόπος για να το καταφέρουμε είναι να κοιτάμε και λίγο πίσω μας. Να μη ξεχνάμε τί έχουν προσφέρει κάποιοι άλλοι σε μας, με πνεύμα συλλογικό και επαναστατικό.

Πόσο καιρό αφιερώσατε για τη συγγραφή των κειμένων;

Υπήρχε κάτι έτοιμο αλλά συζητώντας μέσα από τις πρόβες και την ομαδική επεξεργασία, πάντα έβγαινε κάτι καινούργιο. Τα κείμενα συμπλήρωναν τα τραγούδια και τα τραγούδια άνοιγαν νέους δρόμους στο κείμενο. Σε αυτό συνέβαλε πολύ ο Κώστας Καζάκος. Επίσης ο  Γιάννης Παπαζαχαριάκης, ο οποίος έκανε εξαιρετική ενορχήστρωση και ο τρόπος  φυσικά που όλοι οι καλλιτέχνες, ο Χρήστος Θηβαίος, η Αντριάννα Μπάμπαλη, η Βιολέτα Ίκαρη  ο Κώστας Τριανταφυλλίδης αντιμετώπισαν τη δουλειά. Η αφοσίωση, η αγάπη, που έδειξαν  για το θέατρο , η δεκτικότητα σε καινούργια πράγματα ήταν καταλυτικά για το αποτέλεσμα. Και φυσικά οι καταπληκτικοί μουσικοί μας …

Τόσο οι αφηγήσεις, όσο και τα τραγούδια απευθύνονται με απλό λόγο στην ψυχή που είναι καταπιεσμένη και έχει ανάγκη εκτόνωσης. Πώς νιώθετε κάθε φορά που βλέπετε το κοινό βουρκωμένο και συγκινημένο;

Ικανοποίηση και συγκίνηση επίσης. Και ένας θεατής να έρθει μόνο να σου πει πόσο τον άγγιξε αυτό που είδε είναι μεγάλο κέρδος. Και πολύ μεγάλη ευθύνη.

Γιατί πιστεύετε ότι ο άνθρωπος εκμεταλλεύεται το συνάνθρωπο;

Όταν ζεις στο απόλυτο καπιταλιστικό σύστημα, το ίδιο το σύστημα σε οδηγεί σ αυτόν τον δρόμο. Είναι το πιο εύκολο και αποδεκτό «όπλο». Γίνεται πλέον ασυναίσθητα, είναι κατά κάποιο τρόπο σαν να μας το διδάσκει το σχολείο, η κοινωνία η οικογένεια το κράτος. Το αφεντικό και ο δούλος , όπως έλεγε και ο Μπρέχτ. Και να σκεφθεί κανείς ότι ο καπιταλισμός όταν ξεκίνησε, με την επανάσταση της βιομηχανίας, είχε προοδευτικό χαρακτήρα. Κατανοώ τη δυσκολία να αντιστέκεται κανείς μέσα σε αυτό το σύστημα, αλλά πρέπει κανείς να αποφασίσει τι θέλει πραγματικά και τί όχι από τη ζωή του. Θεωρώ ότι μόνο ο σκεπτόμενος άνθρωπος και αυτός που επενδύει πολύ στην  πνευματική και ψυχική του καλλιέργεια, μπορεί ίσως να το πετύχει. Αλλά θέλει πολλή δουλειά.

Η κρίση – κοινωνική, οικονομική, αλλά και η πρόσφατη υγειονομική- μάς απομακρύνει ή μάς κάνει να ερχόμαστε πιο κοντά;

 Σίγουρα παίζει πολύ μεγάλο ρόλο οποιαδήποτε κρίση έρχεται, αλλά  επί της ουσίας αυτό νομίζω είναι μία ωραιότατη δικαιολογία για όποιον θέλει να επαναπαύεται και να ερμηνεύει τα γεγονότα όπως τον βολεύουν. Καθ’ όλη τη ιστορία της ανθρωπότητας είχαμε κρίσεις, ορατούς και αόρατους πολέμους και ένα σωρό άλλες πληγές. Δεν καταλαβαίνω γιατί εμείς θέλουμε να επιμένουμε ότι η πυρίτιδα  θα ανακαλυφθεί τώρα… Αφού εμείς οι ίδιοι χαράξαμε αυτόν τον δρόμο. Ας  μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας παριστάνοντας τους κατάπληκτους.

Οπότε ας ψάξουμε κάπου αλλού για να βρούμε τί μας απομακρύνει και τί μας ενώνει.

Πόνος, ξεριζωμός, νόστος, ως έθνος έχουμε περάσει πολλά. Ποιο κατά τη γνώμη σας είναι εκείνο το στοιχείο που ενεργοποιεί την αλληλεγγύη στους Έλληνες;

Νομίζω οι κοινές θύμισες.. ίσως και ένα ανήσυχο πνεύμα που το έχουμε εκ φύσεως. Όταν αυτό ξυπνά μπορεί να γίνουν θαύματα. Το θέμα είναι να βρίσκεται σε συνεχή επαγρύπνηση, και προσανατολισμένο σε ένα στόχο πάντα. Μόνο έτσι μπορούμε να αντιληφθούμε και να κατανοήσουμε την πραγματικότητα. Και αν συμβεί αυτό, τότε μας συνδέουν  πολλά πράγματα. Να σας πω την αλήθεια, η λέξη αλληλεγγύη δηλώνει μία υπεροχή κάποιου απέναντι σε έναν άλλον, όποτε δεν μπορώ να πω ότι με εκφράζει η σημασία της και ο σκοπός της.

Ετοιμάζετε νέα παράσταση;

Ναι, υπάρχουν κάποια σχέδια , ελπίζω να καταφέρω να  πραγματοποιηθούν.

Σας ευχαριστούμε πολύ!

Σχόλια

Συνεντεύξεις

Περισσοτερα στην κατηγορια Συνεντεύξεις

Copyright © 2015-2016 Clevernews